آشكار نكنند ، مگر آن مواضعى كه عادة ظاهر است و مطابق روايت « 1 » منظور از آن صورت و دو كف دست و قدمها مىباشد ، در ادامه مىفرمايد به زنان بگو تا اطراف مقنعهها را به سينههاى خود انداخته و آن را بپوشانند و زينتهاى خود را جز براى محارم هفتگانهء نسبى و سببى آشكار نكنند .
و در مورد ( نسائهنّ ) بايد گفت ، منظور زنان اهل ايمان هستند ، يعنى جايز نيست كه زنان با ايمان زينتهاى خود را در برابر زنان غير مؤمنه آشكار كنند و برهنه شوند و روايات نيز همين معنا را تأييد مىكنند .
و منظور از اطفال ، كودكانى هستند كه بر عورات زنان آگاهى ندارند يعنى به حدّ تميز و بلوغ نرسيدهاند .
در ادامه مىفرمايد زنان مؤمنه پاهاى خود را محكم بر زمين نزنند تا صداى زيور آلاتشان به گوش نرسد ( زيورهايى مثل دستبند و خلخال و گوشواره . . . ) .
در نهايت مىفرمايد : همگى بسوى خدا متعال بازگرديد و اوامر او را امتثال نموده و از نواهيش پرهيز كنيد تا شايد با پيروى از راه خدا به رستگارى برسيد .
( 32 )
( وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ )
: ( دختران و پسران و غلامان و كنيزان شايستهء خود را به ازدواج در آوريد كه اگر تنگدست باشند ، خداوند آنها را از فضل خود بىنياز مىكند و خدا گشايش دهندهء داناست ) .
( ايّم ) به معناى پسر و دختر عزب و مجرّد است و مراد از ( صالحين ) صالح و شايسته براى تزويج مىباشد ، نه صالح در عمل .
خداوند در اين آيه به مؤمنان دستور مىدهد كه جوانان عزب را كه صلاحيّت ازدواج دارند ، برده باشند يا آزاد ، مزاوجت نمايند و مقدّمات ازدواج آنها را فراهم كنند و آنگاه وعدهء نيكويى مىدهد به اينكه از فقر نترسند و مطمئن باشند كه خداوند آنها را بىنياز مىكند و وسعت رزق مىدهد و در مقام تأكيد مىفرمايد : خداوند وسعت دهنده
هامش
( 1 ) . من جمله در اصول كافى و خصال و قرب الاسناد رواياتى در تأييد اين معنا ذكر شده است .