دو طائفه همان دو گروه مردم هستند كه در آيهء قبل ذكر شد
( كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ وَ كَثِيرٌ حَقَّ عَلَيْهِ الْعَذابُ )
، يعنى گروه سجده كننده و محقّ و گروه اعراض كننده و باطل .
پس همهء گروههاى ذكر شده در دو آيهء قبل را مىتوان در دو گروه منحصر كرد :
گروه حق و گروه باطل . آنگاه با تعبير لطيفى مىفهماند كه برگشت تمامى اختلافات مذاهب به يك امر است و آن ، صفت ربوبيّت خداست . گروه حق ، ربّ خود را به اسماء و صفات شايسته او توصيف مىكنند و افعالى به او نسبت مىدهند كه لايق ساحت اوست و به پروردگارشان ايمان دارند و به مقتضاى ايمانشان اعمال صالح انجام مىدهند .
امّا گروه كافر وحدانيّت خدا را منكر شده ، يا صنع و ايجاد را به طبيعت و دهر نسبت مىدهند و يا منكر رسالت و نبوّت مىشوند يا ضروريّات دين حق را انكار مىكنند و در نتيجه به حق كفر مىورزند و آن را مىپوشانند ، آنگاه به توصيف اين دو طائفه مىپردازد ابتدا وصف كافران را مىگويد كه جامهاى از آتش برايشان مىبرند و از بالاى سرشان آب جوشان بر سرشان مىريزند .
( 20 )
( يُصْهَرُ بِهِ ما فِي بُطُونِهِمْ وَ الْجُلُودُ )
: ( كه به وسيله آن آب جوشان امعاء و احشاء و پوستهايشان ذوب مىشود )
يعنى آنچه درون بدن آنهاست و نيز پوست بدنشان در اثر حرارت آن آب ذوب و گداخته مىگردد .
( 21 )
( وَ لَهُمْ مَقامِعُ مِنْ حَدِيدٍ )
: ( براى ايشان گرزهاى آهنين خواهد بود )
يعنى با پتكهاى آهنين معذّب خواهند شد .
( 22 )
( كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها مِنْ غَمٍّ أُعِيدُوا فِيها وَ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ )
:
( هر گاه بخواهند از آن محنت به درآيند مجددا به آن باز گردانده مىشوند و گفته شود بچشيد عذاب سوزان را )
پس آنها از عذاب دوزخ رهايى ندارند و هر زمان كه اراده كنند از آن عذاب و محنت خارج شوند ، دوباره ايشان را به آتش و عذاب باز مىگردانند و خطابشان مىكنند كه بچشيد عذاب سوزنده را .