آنچه ايشان از غير خدا مىخوانند و مىپرستند همان بتهاى سنگى و يا بشرى است كه به جهت عدم شعور و اراده و نداشتن زمام اسباب هيچ نفع و ضررى براى عبادت كنندهء خود ندارند و اگر هم به عابد نفع يا ضررى برسد از ناحيه عبادت و فعل خود اوست نه از ناحيهء آن معبود ، آنگاه مىفرمايد كسى كه بتها را مىپرستد خودش در روز قيامت بتها را چنين توصيف مىكند و مىگويد : آنچه من در دنيا به عنوان مولا و ياور و مصاحب خود گرفتم ، ضررش بيشتر از سودش بود و قسم مىخورم كه چنين خدايى چه بد مولى و عشيرى است يعنى شخص بتپرست با مشاهده آثار سوء بتپرستى كه همان عذاب جاودان و هلاكت ابدى است اين سخنان را به زبان مىآورد .
( 14 )
( إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ )
: ( همانا خداوند كسانى را كه ايمان آورده و اعمال شايسته بجا آوردهاند به بهشتهايى وارد مىسازد كه جويها در آن روان است و همانا خدا آنچه بخواهد مىكند )
پس از ذكر وضع اولياء كفر كه پيرو شيطانند و پيروان ايشان و ساير افراد مذبذبى كه خدا را براساس فرض مىپرستند اينك در مقابله با آنها به وضع قسم ديگرى از مردم ، يعنى مؤمنان صالح ، مىپردازد و مىفرمايد : خدا ايشان را به واسطه حسن عقيده و عملشان وارد بهشتهايى مىكند كه نهرها از زير آن روان است ، يعنى آنان را به داشتن مثواى كريم و سرانجام نيك توصيف مىنمايد و در نهايت مىفرمايد : خداوند هر چه بخواهد اراده مىكند و انجام مىدهد پس اوست كه ارادهء اكرام و حسن عاقبت را براى ايشان نموده است .
( 15 )
( مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ )
: ( هر كه گمان دارد كه خدا پيغمبر را در دنيا و آخرت نصرت نمىدهد ، پس ريسمانى به آسمان كشد ، آنگاه آن را قطع كند و ببيند آيا نيرنگش آنچيزى را كه باعث خشم او شده از بين مىبرد ؟ )
( سبب ) يعنى هر چيزى كه با آن چيز ديگرى را به دست مىآورند .