در دنيا بمانند ، و اين دو صفت يعنى خوردن و مردن ، دو خاصّه از خواصّ آشكار بشريّت است .
( 9 )
( ثُمَّ صَدَقْناهُمُ الْوَعْدَ فَأَنْجَيْناهُمْ وَ مَنْ نَشاءُ وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ )
: ( آنگاه وعدهء خويش را نسبت به آنان وفا كرديم و ايشان و هر كه را خواستيم نجات داديم و افراط گران را هلاك كرديم )
مىفرمايد ما پيامبران را كه به ايشان وعدهء نصرت داده بوديم ، با اعتلاء كلمهء حق نصرت بخشيديم و ايشان و مؤمنان را كه به آنها گرويده بودند به مشيّت بالغهء خود از معركهء هلاكت رهانيديم ، امّا مشركان و معاندان را كه از روش عبوديّت خارج شده و از حدّ بندگى تجاوز كرده بودند به عذاب خود هلاك ساختيم .
همچنانك فرمود
( وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ
« 1 » فرمان ما براى بندگان فرستادهء ما از سابق صادر شد و آن امر اين بود كه ايشان حتما يارى شوند )
و در خصوص نجات مؤمنان فرمود
( كَذلِكَ حَقًّا عَلَيْنا نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ
« 2 » و واجب است بر ما كه مؤمنان را نجات دهيم )
( 10 )
( لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ )
: هر آينه محققا بر شما كتابى نازل كرديم كه يادبود شما در آن است ، پس آيا تعقّل نمىكنيد )
اين آيه منّتى است از خداى تعالى بر امّت اسلام ، به واسطهء انزال قرآن ، پس مراد از ( ذكر شما ) يعنى ذكرى كه مختص به اين امّت است و لايق حال اين امّت مىباشد . ذكرى كه نهايت و اعلا درجهء معارفى را كه فهم بشر طاقت دريافت آن را دارد ، متضمّن است و در بردارنده هدايت و سعادت نوع بشر بوده و عالىترين برنامهاى را كه ممكن است در جامعه بشرى اجرا شود ، دربردارد . بعضى از مفسران ( ذكر ) را در اين آيه به معناى شرف دانستهاند .
و آيه را چنين معنا كردهاند كه شرافت و آبروى شما در گرو قرآن است « 3 » لكن اين
هامش
( 1 ) . سورهء صافات ، آيات 172 - 171 .
( 2 ) . سورهء يونس ، آيهء 103 .
( 3 ) . تفسير مجمع البيان ، ج 7 .