در طى شعر سمت اندراج يافته جز حديقهء خاطر ناظم ، لا زال ناظما للئالى المضامين الرشيقة فى سلك البيان و لدرر المعانى الوشيقة فى سمط التحرير لتكون و شاحا لصدور آذان اهل التدقيق و حمائلا لنحور مسامع اولى التحبير ، و از نسيم غير از درايت [ 59 ر ] كه آن حديقهء ذات بهجت را خوشتر از نسيم بهاران ساحت گلستان را آراسته منظور نه ، و از سحب مقصود وفور و كمال تواند بود . پس ابتلال دامن آن نسيم به دموع آن سحب كه سخت ريزنده است كنايت از وفور دانش و كمال حكمت باشد كه نسيمى است مر آن روضهء خاطر را نيكوآراينده تا از آن خجسته گلزار كه فزايندهء روح نظار است ياسمين فرد پانزدهمين
وردت احاديث الريا * ض عن الربيع و ما الخبر
به دست گلچين نظر اقتطاف رفت . چون وصف طراوتش ، لكونه فى اقصى غايتها ، از حيز تحرير خارج نمودار آمد گفتم درين باب اولى آنكه كوششى جايز ندارم و بذل جهدى واجب نشمارم ، يعنى همى واگذارم
شمس الضحى و بهائها * مدح البهاء و ما بهر
دل را با شاهد وصف چون غايت ميل همراه بود تعرض را به عرض اين مطلب و تمسك به اين عروه اقدام نمود كه ، اذا رجعت وردت عشرات وردت احاديث الرياض عن الربيع و ما الخبر آحادا فكان مركب حروفه الموضوعة لها فى الحكم منقادا . با ارتكاب اين عمل بعد از تركيب ماحصل حروف ، لمؤلفه
جاز جهد جاز آمد ماحصل
پس به مقتضاى حكم حاكم غيب درخواست جهد در وصف نمود .
به پاسخ گفتم اين حكم حكم به جواز است و جواز را فعل و ترك سويت