در حسب الحال فرد هفتم برخواندم :
ام عكس وجهى قد بدى * فى حدق طرف ذى حور
عكس صورت شاهد زيباى مرام در مرآت مردمك ديدهء حوراى انسجامش مرتسم ديدم و مخايل دلفريبى بر شمايل زيبايش كه ، مصراع :
« ما احسن هذه الشمايل » ،
موزع و منقسم . كميت نظر را در عرصهء اين شعر كه هشتمين مبين كميت آنست راندم :
ام عزّ صبّ بالمنى * فتح النواظر فانتظر
بعد از مطالعهء مصراع اول گفتم صفت دل با عجز توأم عاشق مرا زيبد كه نيل مرام وصف حسناء كلام ناظم را بغاية الامتناع غير قادر است و غايت اشتياق را در مرصد انتظار مصراع ديگر « فتح النواظر فانتظر ، فتح النواظر فانتظر » ، پس از مشاهدهء مصراع ثانى يافتم كه وصف ديدهء شخوص نصيب سهر بهرهء دل را فرمايد كه با نهايت عشق و وفور آرزو ديدار مهر بلاغت انوار شطر اولى را « ام عزّ صب بالمنى - كم عزّ صب بالمنى » . چون ديده را با فروزنده مهر آسمان رشاقت فرد نهم
ام عين مهجور ناى * امسى و اصبح فى السهر
مقابلت دست داد عقيب استنارت بيغايت و استضائت بينهايت گفتم : كم اضاء يا شمس سماء البلاغة لعينى المهجورة النائية التى امست و اضحت فى السهر المديد و اليقظة الدائمية رؤيتك التى لاضائتها علة غائية ، شخص باصرهء شاخص را از بادهء نظارهء نظم دهمين
ام طرف مخمور دنى * بالتيه يرنو بالنظر
تا نشأت التذاذ حاصل آمد گفتم آن مخمور جز خاطر شيفته نيست