ظاهر گردند ، و اعمال و طاعات همه مرتفع شود ، كه در عالم دنيى همه عمل باشد و حساب نه ، و آخرت همه حساب باشد و عمل نه ، و اين روحانى است ، و آن قيامت كه در ملل و مذاهب موعود و منتظر است اين بود كه على ذكره السلام اظهار كرد .
و بنابراين قاعده تكاليف شرعى از مردم برخاسته است ، چه همه را در اينروز قيامت من كلّ الوجوه روى با خدا بايد داشتن ، و ترك رسوم شرايع و عادات و عبادات موقّت گرفتن . در شريعت فرموده بودند كه در شبانروزى پنج نوبت عبادت خداى عزّ و جلّ بايد كردن و خداى را [ بنده ] بودن ، آن تكليف ظاهر بود . در قيامت به دل دايما خداى را بايد بودن ، و روى نفس خود پيوسته متوجّه حضرت الهى داشتن ، كه نماز حقيقى اين است . و هم بر اين قياس همه اركان شريعت و رسوم اسلام را تأويل كردند .
و حسن چه به تعريض و چه به تصريح آورده كه همچنانكه در دور شريعت اگر كسى طاعت و عبادت نكند و حكم قيامت نگاه دارد ، اعنى طاعت و عبادت روحانى پندارد ، او را به نكال و سياست و عقاب مأخوذ دارند ، و سنگسار كنند ، اگر كسى در دور قيامت حكم شريعت به كار دارد ، و بر عبادات و رسوم جسمانى مواظبت نمايد ، نكال و قتل و رجم و تعذيب بر او واجب باشد .
و [ بر ] موجب اين عقد مزخرف و نقد مزيّف ، حسن بن محمّد [ بن ] بزرگ اميد را ، معروف به على ذكره السّلام قايم قيامت خواندند ، و دعوت او را دعوت قيامت .
و از جمله كسانى كه هنوز خداىپرستى و ديانت و خوف و خشيت و امانت [ درو باقى بوده و ] رايحهء مسلمانى به مشام رضاى او مىرسيده است ، و از اين بدعتها انكار و عار مىداشته ، برادرزن سيّدنا بود كه او را حسن بن ناماور گفتندى ، از بقاياى آل بويه كه اصلشان از ولايت ديلمان بوده است ،
جامع التواريخ ( اسماعيليان ) ( فارسى ) — صفحة 165
مساهمون: محمد روشن
ص١٦٥