467 ق متولد و در سال 487 بعد از فوت پدرش با او به خلافت بيعت شد . در عصر او فرنگيان مدت سه سال بر بيت المقدس مستولى بودند . وى بعد از هفت سال و دو ماه خلافت به سال 495 در قاهره درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
على بن مسلم عقيلى هفتمين و آخرين تن از حكام بنى عقيل بود كه از سال 486 تا 489 بر قسمتى از عراق عرب و موصل حكومت كرد و در اين سال سلسلهء آنها توسط سلاجقه منقرض گرديد ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 106 ) .
ابن سوار احمد بن على بن عبيد الله ( م 496 ه . ق ) عالم به قرائات در بغداد كه در پايان عمر نابينا شد ( الاعلام ، ج 1 ، ص 167 ) .
سقمان پسر ارتق از امراى ديار بكر است . وى و برادرش ايل غازى كه هر دو در جنگ با امراى لاتينى فلسطين شهرت بسيار يافته اند در سال 484 به جاى پدر برقرار شدند و در اين مقام بودند تا آن كه در سال 489 خليفهء فاطمى مصر ، بيت المقدس را فتح كرد و سقمان به رها و ايل غازى به عراق عرب برگشتند . در سال 495 سقمان از طرف سلطان محمد سلجوقى به حكومت حصن كيفا در ديار بكر فرستاده شد . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ارتقيه ) .
طغتكين بن عبد الله ( م 522 ه . ق ) مؤسس سلسلهء بوريان كه از 497 تا 549 به عنوان اتابكان سلاجقه در دمشق امارت داشتند . وى از مماليك تتش سلجوقى بود و بعدا تتش او را آزاد كرد و به اتابكى پسر خود دقاق بن تتش گماشت و مادر دقاق - صفوة الملك - را نيز به زنى وى داد . پس از مرگ تتش در 488 وى مورد احترام دقاق بود و كمى پس از وفات دقاق ( 497 ) طغتكين فرمانرواى دمشق شد و در جنگ با صليبيون و حفظ دمشق در مقابل آنان پايمردى كرد و يك چند هم با آنان همدست شد . گويند صليبيون سخت از او مرعوب بودند . . . ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو المظفر احمد بن محمد بن مظفر خوافى از مشاهير فقهاى شافعيه و در مناظره و جدل بىبدل و از شاگردان امام الحرمين جوينى بوده است و مدتى متصدى قضاوت طوس و نواحى آن بوده . در سال 500 هجرى در طوس درگذشت ( ريحانة الادب ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 346
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٤٦