محدث و حافظى كه غزالى از او استفاده نمود و در دمشق درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 13 ، ص 87 ) .
ابو المظفر ظهير الدوله رضى الدين ابراهيم بن مسعود غزنوى ( 426 تا 492 ه . ق ) دهمين پادشاه از سلسلهء غزنويان . وى در هرات به دنيا آمد . . . امراى غزنوى در سال 451 او را از بند برآوردند و بر تخت نشانيدند . وى چون به سلطنت نشست با سلاجقه كه در خراسان استيلا يافته بودند طرح دوستى افكند . . . ( دائرة المعارف فارسى ) .
مؤسس سلسلهء دانشمنديه امير دانشمند در هرج و مرجى كه به دنبال مرگ سليمان بن قتلمش سلجوقى ( 479 ه . ق ) پيش آمد در كاپادوكيا پديد آمد و در 493 كه ملطيه را در محاصره داشت بر هموند اول را كه براى رهائى شهر آمده بود اسير كرد . . . ( دائرة المعارف فارسى ، ذيل دانشمنديه ) .
ابو اليسر محمد بن محمد بن الحسين البزدوى ( 421 تا 493 ه . ق ) فقيه اصولى كه قاضى سمرقند شد و در بخارا درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 11 ، ص 210 ) .
قدرخان ثانى جبرائيل بن عمر بن احمد از پادشاهان ايلك خانى است كه از 490 تا 495 در ماوراء النهر حكومت كرده و در شعبان سال 495 وفات يافته است . وى در زمان سنجر امير ماوراء النهر و ختن بود . ابن اثير ضمن حوادث سال 495 آرد : ملك سنجر در مراجعت از بغداد به سوى خراسان چون به نيشابور رسيد خراسان را به برادر خود محمد داد ولى قدرخان مالك سمرقند به خراسان چشم دوخته بود و لشكرى گران فراهم آورده بود كه گويند مركب از صد هزار جنگجوى مسلمان و كافر بودند . قدرخان با اين لشكر به سوى شهرهائى كه در قلمرو حكومت سنجر بودند روان گرديد . پس از مراجعت از بغداد سنجر با شش هزار سوار به بلخ رسيد . جنگى ميان دو لشكر واقع شد كه به شكست قدرخان منتهى گشت . قدرخان را به اسارت نزد سنجر آوردند . وى زمين ادب بوسيد و از كردهء خود پشيمانى اظهار كرد و عذر خواست ولى سنجر به قتل وى فرمان داد ( لغت نامهء دهخدا ) .
مستعلى بالله احمد بن معد نهمين تن از خلفاى فاطمى در مغرب و مصر است . وى به سال
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 345
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٤٥