معرى طعن مىكردهاند ( دائرة المعارف فارسى ) .
شيزر قلعهاى است در شام و مشتمل بر يك ناحيه مىباشد در نزديكى معره و از آنجا تا حماه يك روز راه است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو بكر محمد بن على بن حامد الشاشى الشافعى ( 397 تا 485 ه . ق ) . فقيه . در شاش متولد شد و به غزنه رفت . سپس به خواهش نظام الملك به هرات رفت و در آنجا در ششم شوال درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 10 ، ص 314 ) .
مودود بن زنگى بن آق سنقر كه به دو « اعرج » مىگفتند از فرمانروايان دولت نوريه و حاكم موصل و برادر سلطان نور الدين و پادشاهى نيكو سيرت و عادل بود و به سال 565 در موصل درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الفضل محمد بن طاهر بن على المقدسى الشيبانى ( 448 تا 507 ه . ق ) جهانگرد ، مورّخ و حافظى بود كه در بيت المقدس زاده شد و در بغداد درگذشت . مذهب وى داوودى بود ( الاعلام ، ج 7 ، ص 41 ) .
ابو المظفر محمد بن احمد بن محمد القرشى الاموى الابيوردى ( م 507 ه . ق ) شاعر بلند مرتبه ، مورّخ و اديب زادهء ابيورد خراسان بود كه در سن پيرى در اصفهان مسموم گرديد ( الاعلام ، ج 6 ، ص 209 ) .
ابو المعين ميمون بن محمد النسفى الحنفى ( 418 تا 508 ه . ق ) اصولى و متكلم ساكن بخارا ( الاعلام ، ج 8 ، ص 301 ) .
مسعود بن ابراهيم غزنوى متولد 452 در سال 492 به سلطنت رسيد . از جانب مستظهر بالله خليفهء عباسى لقب علاء الدوله گرفت . براى ايجاد روابط دوستانه با سلطان سنجر ، خواهر وى را به حبالهء نكاح خويش درآورد . دورهء هفده سالهء زمامدارى مسعود غزنوى دورهء سكون و آرامش سلطنت اين سلسله در افغانستان و قسمتى از سيستان و نواحى سند بود . او به سال 509 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 348
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٤٨