كفايت و شجاعت كافى براى سلطنت نداشت و تحت نفوذ طغرل حاجب مىزيست از اين رو در زمان او سلاجقه در خراسان قوت گرفتند . عاقبت طغرل سلجوقى عبد الرشيد را بگرفت و با چند تن از شاهزادگان غزنوى در 444 بكشت و خود بر تخت نشست . عبد الرشيد دو سال و نيم سلطنت كرد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو نصر عبيد الله بن سعيد بن حاتم السجزى الوائلى البكرى ( 444 ه ) حافظ سجستانى الاصل ساكن مكه و در گذشته به همين شهر بود ( الاعلام ، ج 4 ، ص 349 ) .
ابو عمرو الدانى عثمان بن سعيد بن عثمان ( 371 تا 444 ه . ق ) از موالى بنى اميه و يكى از حافظان و پيشوايان علوم قرآنى و تفسير بود . پس از زيارت خانهء خدا و سفر به مصر به شهرش دانيه
Denia
در اندلس بازگشت و آنجا درگذشت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 366 ) .
ابو على الحسن بن على بن ابراهيم الاهوازى ( 362 تا 446 ه . ق ) قارى ، محدّث و متكلم متولد اهواز كه به سال 391 ساكن دمشق شد . قرآن را به روايات گوناگون مىخواند و مىآموخت . مذهب كلامى سالميه را پذيرفته و با اشعريان مخالف بود . در 4 ذى الحجه در دمشق درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 3 ، ص 247 ) .
ابو العباس احمد بن محمد بن عمر الناطفى ( م 446 ه . ق ) فقيه حنفى و اهل رى بود .
( الاعلام ، ج 1 ، ص 207 ) .
ابو الحارث ارسلان بن عبد الله بساسيرى ( متوفاى 451 ه . ق ) از امراى تركان در بغداد و از بندگان بهاء الدولهء ديلمى بود و در درگاه خلافت ، قدرت و نفوذ تمام داشت اما به سبب كدورتى كه با وزير خليفه يافت بر خليفه بشوريد و او را از خلافت براند و خطبه به نام فاطميان مصر كرد .
اما طغرل سلجوقى به بغداد لشكر آورد و فتنهء بساسيرى را فرو نشاند و قائم عباسى ديگر بار خلافت يافت . بساسيرى به دست لشكر طغرل كشته شد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو الفتح سليم بن ايوب الرازى ( 365 تا 447 ه . ق ) فقيه و اصلش از رى بود . در بغداد فقه آموخت و در مرز « صور » به مرزبانى پرداخت . در ساحل جده غرق شد ( الاعلام ، ج 3 ، ص 176 ) .