على بن منصور ملقب به الظاهر لاعزاز دين الله ( 395 تا 427 ه . ق ) خليفهء فاطمى مصر .
بعد از وفات پدرش به خلافت نشست اما به سبب صغر سن وى ، ادارهء امور در دست عمه اش ست الملك بود و اين وضع تا وفات ست الملك در 415 ادامه داشت . در زمان ظاهر ، اوضاع مصر پريشان شد و استيلاى فاطميان بر شام به مخاطره افتاد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن منجويه ابو بكر احمد بن على بن محمد حافظ اصفهانى ، محدثى از مردم اصفهان بود و در 428 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الحسن احمد بن محمد بن احمد البغدادى القدورى الحنفى ( 362 تا 428 ه . ق ) فقيه و رئيس پيروان عراقى ابو حنيفه در روزگار خويش بود كه در بغداد درگذشت . ( معجم المؤلفين ، ج 2 ، ص 66 ) .
مهيار بن مرزويهء ديلمى ( متوفى در 428 ه . ق ) دربارهء او گفتهاند كه جامع فصاحت عرب و معانى عجم بوده است . برخى او را ايرانى الاصل مىدانند كه در بغداد متولد شده و برخى نوشته اند كه او در ديلم متولد شد و در بغداد براى ترجمهء مطالب از فارسى به عربى به استخدام در آمد و مجوسى بود و نزد سيد رضى اسلام آورد . و گويند او در مذهب تشيع راه غلو پيش گرفت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو عمر احمد بن محمد بن عبد الله الاندلسى المعافرى الطلمنكى ( 339 تا 429 ه . ق ) محدث ، قارى ، نحوى ، لغوى ، مفسر ، فقيه و مورخ ساكن قرطبه كه در طلمنكه - يكى از مناطق مرزى اندلس شرقى - درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 2 ، ص 123 ) .
بنى صليح حكامى بودند كه از سال 429 تا 459 در صنعا حكومت كردهاند . على بن محمد الداعى مؤسس سلسلهء شيعى مذهب بنى صليح در سال 429 خود را در شهر « مسار » مستقل اعلام نمود و زبيد را هم در سال 454 و 456 گرفت . . . ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 83 ) .
شهاب الدوله نصر بن صالح بن مرداس ابو كامل دومين از بنى مرداس به حلب از سال 420 تا 429 و در اين سال در جنگ با فاطميان كشته شد ( لغت نامهء دهخدا ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 325
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٢٥