ابو اسحاق ابراهيم بن محمد بن ابراهيم الاسفراينى ( م 418 ه . ق ) فقيه و اصولى و ملقب به ركن الدين بود . وى نخستين فقيهى بود كه لقب گرفت . در اسفراين پرورش يافت و سپس به نيشابور رفت . در اين شهر براى او مدرسهاى بزرگ ساخته شد تا در آن درس دهد . در روايت ، ثقه و در كلام ، اعتقاد به اعتزال داشت . در نيشابور درگذشت و در اسفراين به خاك سپرده شد ( الاعلام ، ج 1 ، ص 59 ) .
ابو محمد عبد المحسن بن محمد بن احمد بن غالب الصورى ( 339 تا 419 ) اديب و شاعر اهل شام كه در صور زاده شد و درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 6 ، ص 173 ) .
ابن الفخار ابو عبد الله محمد بن عمر از مردم قرطبه و به اشعار و نوادر عرب واقف بود در 419 وفات كرده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
باونديه سلسلهاى از ملوك طبرستان بودند كه در سال 416 در جنگ با علاء الدوله كاكويه منقرض شدند ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الحسن على بن عيسى بن الفرج الربعى الشيرازى ( 328 تا 420 ه . ق ) نحوى و لغوى كه شاگرد ابو سعيد سيرافى بود و در بغداد درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 7 ، ص 163 ) .
عبد الملك بن محمد بن عبيد الله الحرانى المسبحى ( 366 تا 420 ه . ق ) از اميران دانشمند و اديب بود ( معجم المؤلفين ، ج 6 ، ص 191 ) .
اسد الدوله صالح بن مرداس كلابى امير بادية الشام و نخستين از امراى مرداسى حلب . مقام وى در اطراف حلب بود و در رحبه نهضت كرد و بر آن مستولى شد . سپس حلب را در سال 417 به تصرف در آورد و قلمرو حكومت او تا عانه امتداد يافت و كار او بالا گرفت و ظاهر فاطمى صاحب مصر با او محاربه كرد و در نتيجه اسد الدوله در موضعى به نام اقحوانه در كنار اردن در سال 420 كشته شد . او از شجعان امراء بود ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل اسد الدوله ) .
ابن دراج احمد بن محمد اندلسى قسطلى از اكابر ادبا و شعراى اندلس متولد 347 و متوفاى 421 ( ريحانة الادب ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 323
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٢٣