احمد بن محمد مرزوقى اصفهانى اديب فاضل نحوى كامل شاعر ، از شعراى خانوادهء طهارت و در اصفهان معلم اولاد آل بويه بود . در سال 421 ه وفات يافته .
ابو اسحاق ابراهيم بن شهريار كازرونى از اكابر اهل حال و اجلاى عرفاى با كمال قرن پنجم هجرى است . ريحانة الادب فوت وى را در 426 آورده است .
ابو بكر احمد بن محمد بن احمد الشافعى البرقانى ( 336 تا 425 ه ) در قرآن ، حديث ، فقه و نحو تخصص داشت . در بغداد ساكن گشت و همانجا درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 2 ، ص 74 ) .
احمد بن يحيى بن زهير العقيلى الحلبى ( 380 تا 424 ) قاضى و فقيه حنفى مذهب اهل حلب بود . كتاب « الخلاف بين ابى حنيفه و اصحابه » از اوست ( الاعلام ، ج 1 ، ص 253 ) .
ابن شهيد ابو عامر احمد بن عبد الملك بن احمد ( 382 تا 426 ه . ق ) خطيب و شاعر بى عديل اندلسى . وزير ناصر بن عبد الرحمان . در ادارهء امور ملك و سياست كافى و به زمان او امن و آبادى بسيار در اين خطه پديد آمد . وى در طب نيز مهارت داشت . وفات وى به قرطبه بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن شهيد ، الاعلام ، ج 1 ، ص 157 ) .
ابو اسحاق احمد بن محمد نيشابورى يكى از مشاهير فقها و مفسرين . مولد او به نيشابور بود و در 427 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
حمزة بن يوسف بن ابراهيم السهمى القرشى الجرجانى ( م 427 ه . ق ) تاريخدان و حافظ اهل گرگان كه در همين شهر بر مسند وعظ و خطابه مىنشست . به اصفهان ، رى ، نيشابور ، غزنه و شهرهاى خراسان و اهواز سفر نمود و به عراق و شام و مصر و حجاز رفت . سرانجام در نيشابور درگذشت ( الاعلام ، ج 2 ، ص 314 ) .
ابو الفضل على بن الحسين بن احمد الهمذانى الفلكى ( م 427 ه . ق ) محدث ، حافظ و متخصص در علم رجال بود . براى جمع حديث سفر مىكرد . در پيرى به شهر نيشابور درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 7 ، ص 71 ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 324
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٢٤