بعد از بهاء الدوله پسرش سلطان الدولهء ديلمى نيز او را همچنان وزارت داد اما در آخر از او برنجيد و در اهواز او را بكشت . فخر الملك به عقل و كفايت موصوف بود و عدهاى از شاعران در قصايد خويش او را ستودهاند و كرخى « كتاب الفخرى » در جبر و مقابله را به نام او تأليف كرده است ( دائرة المعارف فارسى ) .
بنى حمود سلسلهاى است كه فرمانروايان آن از سال 407 تا 449 در مالقه حكمرانى نمودند ( طبقات سلاطين اسلام ، ج 18 ) .
مقصود بنى مزيد است كه سلسلهاى از امراى اعراب از طايفهء بنى اسد بودند كه از حدود 403 تا 545 در حله و حوالى آن فرمانروائى كردهاند .
حماد اولين فرد از سلسلهء بنى حماد است كه از 398 تا 419 بر الجزاير حكمرانى كرد . معز مقصود معز بن باديس بن منصور صنهاجى ( 398 تا 454 ) است كه از ملوك دولت صنهاجيه در افريقيه بود ( لغت نامهء دهخدا ) .
بنى زياد سلسلهاى بودند كه از 204 تا 409 هجرى قمرى در زبيد حكومت كردهاند و قلمرو سلطنت ايشان قسمت عمدهء يمن را شامل بوده است . در زمان آخرين امير سلسلهء زيادى ، حكومت متصرفات ايشان به دست چند نفر از موالى افتاد و نجاح از موالى حبشى مرجان حاجب سالار در سال 412 در زبيد تشكيل سلسلهاى داد كه به اسم او « بنى نجاح » خوانده مىشود ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 80 ) .
ابو محمد عبد الغنى بن سعيد الازدى ( 332 تا 409 ه . ق ) شيخ حافظان مصر در روزگار خويش ، داراى فنون گوناگون و نسب شناس بود . در قاهره زاده شد و همانجا درگذشت . در دورهء الحاكم بامر الله فاطمى از بيم جان خويش مدتى پنهان زندگى كرد ( الاعلام ، ج 4 ، ص 159 ) .
ابو بكر احمد بن موسى بن مردويه - حافظ اصفهانى - و عبد الصمد بن بابك در همين سال درگذشتند . . . ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 410 ) .
ابن بابك عبد الصمد بن منصور بن حسن ( وفات 410 ) شاعر معروف به زبان عربى . اصلا
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 320
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٢٠