تردد مىنمود . در علم حديث تبحر تمام داشت . تاريخ نيشابور از كتابهاى مهم اوست ( دائرة المعارف فارسى ) .
هلال بن بدر حسنويه پسر حسين برزگانى از سران يكى از قبايل كرد در نيمهء اول مائهء چهارم هجرى قسمت عمدهء كردستان و بلاد دينور و همدان و نهاوند را به تصرف خود درآورد . پس از مرگ او عضد الدولهء ديلمى متصرفات او را مسخر كرد لكن بدر پسر حسنويه را از جانب خويش در همان ناحيه حكومت داد . بدر بر اعتبار و اقتدار خود رفته رفته بيفزود تا آنجا كه خليفه به او لقب « ناصر الدوله » داد . پس از بدر يكى از احفاد او ظاهر هلال بن بدر به جاى او نشست لكن يك سال بيشتر در اين مقام نماند و شمس الدولهء ديلمى او را از مقر خود براند و كمى پس از آن زمان هلال كشته شد . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل آل حسنويه ) .
ابو حامد اسفراينى احمد بن ابى طاهر فقيه شافعى بود كه رياست دين و دنيا در بغداد به دو منتهى گشت . بيش از سيصد فقيه به درس او حاضر مىآمدند . ولادت وى به سال 344 بود و در 363 يا 364 به بغداد شد و از سال هفتاد تا گاه مرگ بدانجا تدريس كرد . وفات او در شوال 406 به بغداد بود و تن او در خانهء او به خاك سپردند و در 410 جسد او را به باب حرب نقل كردند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو حامد ) .
ابو على حسن بن على بن محمد دقاق ( م 405 ه . ق ) عارف و صوفى مشهور . وى از مشاهير صوفيان عصر بود . مجلس وعظ داشت و مردى خوش زبان و محقق بود ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن فورك ابو بكر محمد بن حسن اديب نحوى و متكلم از مردم اصفهان بود . بنا به درخواست مردم نيشابور بدان شهر شد و در آنجا او را مدرسه و خانهاى كردند . گذشته از افادات علمى نزديك صد كتاب در علوم مختلفه نگاشت و سفرى به مجادلهء كرّاميّه به غزنه رفت و در بازگشت از غزنه مسموم شد . قبر او به حيره از محلات قديم نيشابور است . وفات او به سال 406 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
شريف رضى ابو الحسن محمد بن حسين بن موسى موسى ( 359 تا 406 ه . ق ) شاعر
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 318
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣١٨