عرب و از اشراف و بزرگان بغداد در قرون 4 و 5 هجرى قمرى . از اولاد امام موسى بن جعفر عليه السلام بود . در بغداد متولد شد و در همانجا وفات يافت . نقابت و رياست سادات علوى حتى در زمان پدرش به او محول بوده است . طبع بلند و همت عالى داشت . در شعر از بزرگترين شعراى عرب محسوب مىشود ( دائرة المعارف فارسى ) .
باديس ابو مناد بن منصور بن بلكين بن زيرى بن مناد حميرى صنهاجى ( 374 تا 406 ه . ق ) يكى از امراى آل زيرى است كه در افريقيه تحت تابعيت ملوك فاطمى فرمانفرمائى مىكردند . در سال 386 هجرى باديس پس از درگذشت پدر به مقام اقتدار نشست و در زمان حاكم بامر الله فاطمى 20 سال فرمانفرمائى نمود ، با عم خود ( حماد ) و با قوم زناته محاربات چندى كرد . در اين وقت طرابلس غرب از اطاعت وى سرباز زده بود از اين رو براى سركوبى آنان روان شد و در همين اوقات وفات يافت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل باديس ) .
على حمودى ملقب به « الناصر لدين الله » نخستين تن از ملوك بنى حمود در قرطبه و مالقهء اندلس بود . در سال 354 متولد شد و ابتدا در عداد لشكريان سليمان بن حكم اموى قرار داشت و سليمان در سال 403 حكومت دو شهر سبته و طنجه را به وى واگذاشت ولى او با كمك بربريان و اهل باديه قرطبه را تسخير كرد و سليمان بن حكم و پدرش حكم بن سليمان را دستگير ساخت و در بيست و يكم محرم سال 407 آنان را به قتل رسانيد و خود با لقب « الناصر لدين الله » يكسال و دو ماه سلطنت كرد ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو بكر شيرازى احمد بن عبد الرحمن محدث مشهور . وى چندى در همدان اقامت داشت و در سال 404 به شيراز بازگشت و تا آخر عمر بدانجا ببود ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو بكر ) فوت او را اعلام زركلى در 407 و لغت نامهء دهخدا در 411 نوشتهاند .
ابو الحسن محمد بن احمد بن القاسم بن اسماعيل الضبى المحاملى الشافعى ( م 407 ه . ق ) مفسّر و يكى از آثارش « تفسير النبى » بود ( معجم المؤلفين ، ج 8 ، ص 308 ) .
فخر الملك مؤلف فخرى نيست بلكه كرخى كتاب « فخرى » را به نام او تأليف كرده است .
فخر الملك واسطى محمد بن على بن خلف ( 354 تا 407 ه . ق ) وزير بهاء الدولهء ديلمى بود
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 319
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣١٩