اسماعيل بن حماد جوهرى در ذكاء و زيركى و علم از اعاجيب زمان بود . اصل او از فاراب از بلاد ترك و امام در لغت و ادب است . وى در نيشابور درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الليث نصر بن محمد بن احمد سمرقندى ( 393 ه ) دانشمندى از پيشوايان مذهب حنفى و زاهدان صوفى بود كه كتابهاى ارزشمندى داشت ( الاعلام ، ج 8 ، ص 348 ) .
آل كاكويه ديالمهء كردستان هستند كه از 398 تا 443 در همدان و نهاوند فرمانروائى به استقلال داشتهاند . انقراض آنان به دست سلاجقه بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
احمد بن فارس بن زكرياء القزوينى ( 329 تا 395 ه . ق ) از پيشوايان لغت و ادب بود كه بديع الزمان همدانى و صاحب بن عباد و ديگر علماى معانى بيان نزد او شاگردى كردند . اصلش از قزوين بود و مدتى در همدان اقامت گزيد . سپس به رى رفت و در آنجا درگذشت ( الاعلام ، ج 1 ، ص 184 ) .
ابو عبد الله محمد بن اسحاق بن محمد العبدى ، ابن منده ( 310 تا 395 ه . ق ) از حافظان بزرگ بود كه در طلب حديث ، سفر مىكرد و در اين موضوع ، بسيار مىنوشت ( الاعلام ، ج 6 ، ص 253 ) .
ابو ركوه وليد از احفاد هشام بن عبد الملك بود . او به سال 377 بر حاكم بامر الله خروج كرد و جمعى بسيار بر او گرد آمدند . وى رقه را تسخير كرد و حاكم لشكرى به تدمير او فرستاد . ابو ركوه آن سپاه بكشت و صعيد را نيز متصرف گشت . بار ديگر خليفه لشكر بزرگ به مقابل او گسيل كرد و او در آن در جنگ مغلوب و مقتول شد ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو ركوه ، و نيز ذيل حاكم بامر الله ) . لغت نامهء دهخدا خروج ابو ركوه را در سال 377 نوشته است در حالى كه كامل ابن اثير قيام وى را در سال 397 آورده است .
ايلوك خان ( در دائرة المعارف مصاحب با كسر لام و در لغت نامهء دهخدا با فتح لام آمده است ) شهرت شمس الدوله نصر بن على پادشاه سلسلهء ايلك خانيان تركستان خواهر زاده و جانشين بغراخان است . وى بعد از برادر در 383 به سلطنت نشست و چندى بخارا را از دست عبد الملك دوم سامانى گرفت و دولت سامانى را در 389 منقرض نمود . بعد بين او و امير منتصر سامانى
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 314
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣١٤