كردهاند ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو حفص عمر بن احمد بن عثمان بن شاهين ( 297 تا 385 ه . ق ) واعظ علّامه و حافظ اهل بغداد بود ( الاعلام ، ج 5 ، ص 196 ) .
ابن سكره محمد بن عبد الله بن محمد هاشمى شاعر از اخلاف مهدى خليفهء عباسى بود .
وفاتش در 385 و ديوانى مشتمل بر پنجاه هزار بيت داشته است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن سكره ؛ الاعلام زركلى ، ج 7 ، ص 99 ) . و در ربيع الاول همان سال محمد بن عبد الله بن سكرة الهاشمى از فرزندان على بن المهدى بالله مرد . وى از زمرهء مخالفان على بن ابى طالب عليه السلام و شخصى درشت سخن بود كه مردم از گزند گستاخىاش گريزان بودند ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 385 ) .
ابن بطة عبيد الله بن محمد بن محمد بن حمدان العكبرى ( 304 تا 387 ه . ق ) حديث شناس و از فقهاى بزرگ حنبلى بود . در عكبرا زاده شد و در آنجا درگذشت . به مكه ، ثغور ، بصره و ديگر شهرها رفت تا حديث بياموزد . سپس چهل سال در خانه نشست و به نوشتن كتابهايش پرداخت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 354 ) .
ابو طالب المكى محمد بن على بن عطية الحارثى ( م 386 ه . ق ) واعظ ، زاهد ، فقيه و اهل جبل ( ميان بغداد و واسط ) بود . در مكه پرورش و شهرت يافت . به بصره رفت و متهم به اعتزال شد . سپس ساكن بغداد گشت و به موعظه پرداخت . مردم سخنانى از او شنيدند كه از پيرامونش پراكنده گشتند . « قوت القلوب » نوشتهء اوست . . . ( الاعلام ، ج 7 ، ص 159 ) .
آل فريغون سلسلهء امراى مستقل ولايت جوزجانان است كه از حدود 279 ( نه 386 كه در متن آمده است ) تا سنهء 401 در آن ولايت فرمانروائى كردهاند و قبل از آن نيز اين خاندان به احتمال قوى در آن ولايت اقتدار داشتهاند ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن سمعون محمد بن احمد بن اسماعيل ( 300 تا 387 ه . ق ) زاهد ، واعظ و در خواندن افكار مردم ، يگانهء زمان خويش بود ( الاعلام ، ج 6 ، ص 204 ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣١٢