ابو بكر محمد بن على بن احمد الادفوى ( 304 تا 388 ه ) مفسر ، قارى و نحوى ( معجم المؤلفين ، ج 10 ، ص 305 ) .
ابن غلبون در 399 مرده است نه 389 . طاهر بن عبد المنعم بن عبد الله بن غلبون قارى اهل حلب و ساكن مصر بود . در قرائات ، استاد و ثقه بود . در شمار اساتيد دانى قرار داشت ( الاعلام ، ج 3 ، ص 321 ) .
ابو الفرج المعافى بن زكريا بن يحيى النهروانى الجريرى ( 303 تا 390 ) فقيه ، اصولى ، اديب ، نحوى ، لغوى ، اخبارى و شاعرى بود كه در علوم ديگر نيز دست داشت . در هفتم رجب درگذشت .
به مذهب فقهى محمد بن جرير طبرى عقيده داشت و پشتيبان و مروّج آن بود . در بغداد به مقام قضاوت رسيد و در نهروان درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 12 ، ص 302 ) .
ابن حجاج ابو عبد الله حسين بن احمد بن محمد بن جعفر شاعرى شيعى و مديحه سرا بود .
او پادشاهان و وزراى آل بويه را مدح گفته و از دست عز الدوله بختيار چندى محتسب بغداد بوده است . وفات او در 391 اتفاق افتاد ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن حجاج ) .
بنى مروان سلسلهاى بودند كه از 380 تا 489 در دياربكر حكمرانى كردند . پس از مرك « باد » حكمران حصن كيفا در سال 380 خواهر زادهء كرد نژادش ابو على بن مروان جاى او را گرفت و حوزهء حكومتى او بلاد عمدهء دياربكر يعنى آمد و ارزن ( الروم ) و ميافارقين و كيفا را شامل بود .
جانشين او اطاعت خليفهء فاطمى مصر را پذيرفت و از طرف او پس از رانده شدن آل حمدان به حكومت حلب نيز نامزد گرديد . بنى مروان مدتى نيز مطيع آل بويه بودند و آخر الامر سلاجقه به دولت ايشان خاتمه بخشيدند ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 106 ) .
عثمان بن جنى الموصلى ( م 392 ) از پيشوايان نحو و ادب عرب بود كه شعر نيز داشت . در موصل زاده شد و در بغداد از دنيا رفت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 364 ) .
ابو اسحاق ابراهيم بن احمد بن محمد طبرى فقيه مالكى از اكابر متقدمين فقهاى مالكيه كه مرجع استفادهء جمعى از افاضل بوده و در حدود سال سيصد و نود و سيم هجرت درگذشته است ( ريحانة الادب ، ذيل طبرى ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 313
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣١٣