امير آل ميكال كه در اين سال مرده ابو العباس اسماعيل بن عبد الله بن محمد بن ميكال ( 270 تا 360 ه . ق ) بوده است نه احمد بن ميكال . اين امير اسماعيل بن عبد الله در نيشابور زاده شد و در آن شهر و نيز در فارس و اهواز به كسب دانش و تكميل آن پرداخت . حديث را از عبدان اهوازى ، ابو العباس محمد بن اسحاق سراج ، ابو بكر محمد بن اسحاق بن خزيمه ، على بن سعيد عسكرى و احمد بن محمد ماسرجسى و گروهى ديگر فراگرفت . در فارس نزد ابن دريد به آموزش پرداخت و از او مدتها كسب فيض كرد . چون پدرش به حكومت اهواز رسيد او هم بدانجا رفت . . .
( رجوع شود به مقالهء عالمانهء آقاى سيد على آل داود در دائرة المعارف بزرگ اسلامى ) .
ابو جعفر هندوانى فقيهى از مردم بلخ و نسبت او به « هندوان » محلتى از بلخ است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابن هانى ابو القاسم ( يا ابو الحسن ) محمد بن هانى ازدى اندلسى . مولد او به شهر قرطبه يا بيره بود . در قرطبه تحصيل علم و ادب كرد و سپس به اشبيليه شد و به علت بد زبانى و سوء رفتار او مردم اشبيليه او را منفور داشتند و به تهمت متابعت رأى فلاسفه او را طرد كردند . او به افريقيه رفت و جوهر - سردار سپاه منصور فاطمى - را مدح گفت و صلت يافت . از آنجا به الجزاير شد و بزرگان آنجا را مدايح سرود . سپس به خدمت معز خليفهء فاطمى پيوست و آنگاه كه خليفه به مصر رفت ابن هانى براى آوردن كسان خويش به مغرب شد . او را در سن 36 سالگى به سال 362 در برقه كشتند . اشعار او در مغرب شهرتى عظيم دارد و او در نظر مردم مغرب مانند متنبى است در مشرق ( لغت نامهء دهخدا ) .
ثابت بن سنان بن ثابت طبيب و مورخ و اديب معروف . او را تاريخى است حاوى وقايع سال دويست و نود و اند تا هنگام وفات ( 360 ) . وفات او در ذى القعدهء سال 365 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو بكر ابن سنى احمد بن محمد حافظ شافعى از محدثين قرن چهارم هجرت بوده و براى استماع حديث مسافرتها نموده . در سال 364 هجرى درگذشت ( ريحانة الادب ، ذيل ابن سنى ) .
ابو على حسين بن محمد بن احمد الماسرجسى النيسابورى ( 298 تا 365 ه . ق ) محدث ،
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 303
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٠٣