ابو ايوب سليمان بن يسار ( 34 تا 107 ه ) يكى از هفت فقيه مدينه بود . پدرش ايرانى بود و در روزگار خلافت عثمان زاده شد ابن سعد در وصف او مىگويد : ثقه ، عالم ، فقيه و كثير الحديث بود ( الاعلام ، ج 3 ، ص 201 ) .
كثير بن عبد الرحمن بن الاسود الخزاعى ، شاعرى از اهل مدينه بود كه بيشتر عمر خود را در مصر سپرى كرد . . . و سال 105 ه در مصر درگذشت ( الاعلام ، ج 6 ، ص 72 ) .
حارث بن عمرو طائى . ابن حبان او را در زمرهء صحابه از مردم شام آرد و گويد در غزاى ارمينيه سردار لشكر بود و در جنگ مزبور كشته شد . ابن عساكر هم از شخصى به نام حارث بن عمرو طائى نام برد و گويد كه حارث از دست عمر بن عبد العزيز امارت بلقاء يافت و در سنة 107 والى ارمينيه شد و سليمان بن عبد الملك او را به مدينه فرستاد و در سنة 108 والى آذربايجان بود . ابن خليفه [ و نيز زركلى ] گويند كه حارث تا سنه 112 در قيد حيات بود ( لغت نامهء دهخدا ) .
محمد بن سيرين بصرى . پدر وى بندهء انس بن مالك بود . ابن سيرين از فقهاى بصره است و به ورع معروف و از پيروان حسن بصرى اما در آخر يكديگر را ترك گفتند و وى بر جنازهء حسن بصرى حاضر نشد . در تعبير خواب يدى طولا داشت . ولادت او دو سال به پايان خلافت عثمان بود و در روز جمعه نهم شوال سال 110 هجرى در بصره بمرد . محمد در فارس كاتب انس بن مالك بود ( لغت نامهء دهخدا ) .
رجاء بن حيوة كندى پيشواى مردم شام در عصر خود بود . وى يكى از سخنوران و واعظان و دانشمندان نامى و از ملازمان عمر بن عبد العزيز در دورهء خلافت و امارت او بود . ( لغت نامهء دهخدا ) .
مكحول بن ابى مسلم شهراب بن شاذل ( م 112 ه ) در روزگار خود ، فقيه شام و از جمله حافظان حديث بود . نژادش ايرانى و زادگاهش كابل بود . در همان شهر پرورش يافت و به اسارت گرفته شد . غلام زنى مصرى از قبيلهء هذيل گشت و بدين خاطر به اين قبيله منسوب شد . سپس
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 229
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٢٩