( 134 )
( وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرائِيلَ )
: ( هنگامى كه عذاب بر آنها واقع مىشد مىگفتند : اى موسى پروردگارت را با آن پيمان كه نزد تو نهاده بخوان ، اگر اين عذاب را از ما بردارى قطعا به تو ايمان خواهيم آورد و بنى اسرائيل را با تو خواهيم فرستاد ) ، ( رجز ) به معناى عذاب است و شامل همهء آيات نازله بر قوم فرعون مىشود و اينكه گفتند : پروردگارت را با آن عهدى كه با تو بسته بخوان ، منظورشان اين بود كه خدايت با تو عهد بسته كه هيچگاه دعاى تو را ردّ نكند و عهد كردند كه اگر عذاب بر طرف شود به موسى ايمان آورده و بنى اسرائيل را با او روانه كنند ، امّا در عمل به عهد خود وفا نكردند و همان رفتار سابق خود را از سر گرفتند .
( 135 )
( فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ )
: ( پس زمانى كه عذاب را از آنان برداشتيم و آن اجل معين به سر رسيد ، آنوقت پيمانشكنى كردند ) ، از اين آيه معلوم مىگردد كه عهدهايى كه بين موسى و قوم فرعون مىگذشته مدّت معينى داشته ، مثلا حضرت موسى به آنان مىفرمود : كه خداوند اين عذاب را از شما برمىدارد به شرط آنكه ايمان بياوريد و تا اگر تا فلان موقع به اين عهد وفا نكرديد ، عذاب مرتفع نخواهد شد ، و ليكن آنان در عهد خود استوار نبودند و پيمان خود را مىشكستند .
( 136 )
( فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ )
: ( پس از ايشان انتقام گرفتيم و آنها را در دريا غرق كرديم به سبب آنكه آيات ما را تكذيب كردند و از آنها غافل بودند ) ، زمانى كه اجل معيّن آنها به سر رسيد ، از ايشان به سبب تكذيب آيات و غفلت از آنها و عبرت نگرفتن و متنبه نشدنشان انتقام گرفتيم و آنها را در دريا غرق كرديم .