فرعون و جماعت او برانگيختيم كه درباره او ستم كردند ، پس بنگر كه نهايت كار تبهكاران چگونه بود ) ، حضرت موسى عليه السّلام سوّمين پيامبر اولى العزم و صاحب كتاب و شريعت مىباشد كه با مبعوث شدن ايشان دين توحيد وارد مرحلهء جديدى شد و داراى احكام مفصلّتر گرديد ، چون بشر در سير تكاملى خويش در طى اعصار به مرحلهاى رسيده بود كه آمادگى پذيرش معارف الهى و احكام تفصيلى را داشت و منظور از ( آياتنا ) در آيه همان معجزاتى است كه خداوند به آن حضرت كرامت فرموده بود ، مانند : اژدها شدن عصا و يد بيضاء و طوفان و ملخ و شپش و وزغ و خون و . . . ، چون قرآن كريم براى هيچ پيامبرى به اندازه موسى عليه السّلام معجزه نقل نفرموده ، ولى فرعون و جماعت او نسبت به موسى ستم كردند ، به اين صورت كه موسى و معجزاتش را تكذيب نمودند و او را انكار كردند و به همين سبب خداوند آنها را هلاك نمود ، پس بنگر كه چگونه كسانى كه مؤمنين را به ضعف كشيدند و فساد نمودند چه عاقبتى پيدا كردند و خداوند چگونه عذاب خود را بر آنان جارى نمود و ذكر اين عبارت آخر به منظور عبرت گرفتن مردم بوده تا بدانند كه علّت انقراض فرعون و فرعونيان همانا فساد انگيزى آنها در زمين بوده است .
( 104 )
( وَ قالَ مُوسى يا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ )
: ( و موسى فرمود : اى فرعون ، بدرستى كه من فرستادهاى از جانب پروردگار جهانيان هستم ) ، اين آيه شروع در تفصيل داستان ، بعد از اجمال و اظهار عبرت از آن ماجرا است ، و مىفرمايد : كه موسى به فرعون گفت : كه من مأمور به تبليغ رسالت از جانب پروردگار عالميان هستم كه او ربّ الارباب است و اين وصف را براى آن به كار برد كه همه بت پرستان و نيز فرعونيان بتها را خالق نمىدانند ، بلكه آنها را ربّ و متولّى شأنى از شئون هستى مىشمارند و لذا به تناسب اين مقام آن حضرت اصطلاح ربّ العالمين را به كار مىبرد .
( 105 )
( حَقِيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ