نباتات و امنيّت و آسايش است و خداوند مىفرمايد : اين بركات در زمانى نازل مىشوند كه مردم ايمان و تقوى داشته باشند و از آنجا كه نوع انسان ، اجتماعى و تكامل يافته است ، لذا ايمان و تقواى يك عدهء اندك كفايت نمىكند ، چون كفر و فسق اگر جمعى و عمومى باشد ، كار خود را مىكند و با ايمان آن عدهء اندك مقابله مىنمايد ، پس سبب فساد بر طرف نمىگردد جز آنكه آن عدهء اندك بيدار شده و بر عليه جماعت كفّار و در جهت قطع يد آنها اقدام كنند و جمله نهايى دلالت مىكند كه عذابى كه بر جماعات نازل شده به عنوان مجازات براى اعمال خود آنها بوده و خداوند به سبب گناهشان آنها را هلاك نموده است .
( 97 )
( أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ )
: ( آيا اهالى آباديها ايمنند ، از اينكه شبانه هنگامى كه در خوابند عذاب ما بسويشان بيايد ؟ ) ، ( بيات ) به معناى شبيخون زدن و شبانه تاختن بر دشمن است و مىفرمايد : روزگار جماعات چنين است كه با دريافت نعمتهاى مادى مغرور شده و از عالم ماوراء حس و معنويات غافل مىشوند و آنگاه عذاب خدا بطور ناگهانى بر آنها نازل مىشود ، پس با اين حال آيا اين جماعات از عذاب الهى كه شبانه و در حال خواب و غفلت بر آنها نازل مىشود ، ايمن هستند ؟
( و گفته مىشود كه دختر ربيع بن هيثم به او گفت : پدر جان چه شده كه نمىخوابى ؟ و پدر در جواب گفت : دخترم ، پدرت از شبيخون مىهراسد ) .
( 98 )
( أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ )
: ( آيا اهل آباديها از اينكه عذاب خدا در روز هنگامى كه سرگرم بازى هستند بر آنها نازل شود ، ايمن هستند ؟ ) ، كلمه ( ضحى ) به معناى اوائل روز و موقع گسترده شدن نور خورشيد مىباشد و منظور از ( لعب ) تنها بازى نيست ، بلكه مراد همين كارهاى روزمرهايست كه انسان به منظور رفع حوائج زندگى مادّى و دنيوى و برخوردار شدن از شهوات آن انجام مىدهد