مىفرمايد : ما انبياء را با ادّلهء روشن و دالّ بر حقانيّت رسالت و كتابهاى آسمانى فرستاديم و آنگاه خطاب به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : ما قرآن را براى اين بر تو و بر همهء بشر فرو فرستاديم كه دستورات آن را گرفته و به آن عمل كنيد و اگر تو را مورد خطاب قرار داديم براى اين نبود كه قدرت غيبى و ارادهء تكوينى الهى را بر تو تحميل نموده و تو را بر آنها و بر هر چيز مسلّط گردانيم ، بلكه براى دو جهت بود :
اوّل اينكه ) : آنچه كه تدريجا براى مردم نازل مىشود براى ايشان بيان نمايى ( چون معارف الهى بدون واسطهء وحى به مردم نمىرسد ، لذا حتما بايد شخص پيامبر باشد كه وحى را تحمّل نموده و مأمور براى ابلاغ و تعليم و بيان آن باشد ) .
دوّم اينكه ) : مردم تفكّر نمايند و بينا شوند و بدانند كه آنچه را تو آوردهاى حقّى از ناحيهء خداى متعال است ، چون اوضاع و احوالى كه در محيط زندگى تو جريان داشته - از قبيل يتيمى و امىّ بودن و فقر و گرفتارى در ميان قومى جاهل و پست - همه اينها اسبابى بودهاند كه نمىگذاشتند تو قطرهاى از چشمهء كمال و سعادت بنوشى .
امّا خداى سبحان بر تو ذكرى نازل نمود تا با آن بر جنّ و انس تحدّى كنى ، و آن كتابى برتر از همه كتابهاى آسمانى است كه بيان هر چيز و هدايت و رحمت و برهان و نور آشكار است ،
( يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبِيناً )
« 1 » .
( 45 )
( أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ )
: ( آيا كسانى كه نيرنگهاى بد و زشت مرتكب شدند ايمن شدهاند از اينكه خداوند آنها را به زمين فرو ببرد يا عذاب از آن جائى كه نمىدانند به آنها برسد ؟ ) ، اين آيه و دو آيه بعدى در حكم انذار و تهديد مشركانى است كه غير خدا را پرستيده و احكام و شرايعى براى خود قرار مىدادند و مطابق سنّت جاهلانه خود رفتار
هامش
( 1 ) - سوره نساء ، آيه 174 .