( 97 )
( وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ )
: ( و به تحقيق مىدانيم كه سينه تو از آنچه آنها مىگويند تنگى مىكند ) ، در اين آيه نيز به جهت تسليّت و دلخوش نمودن پيامبر و تقويت روحيهء ايشان مىفرمايد : ما مىدانيم كه تو از بابت استهزاء و افتراء آن مشركان اندوهگين و متأسّف هستى امّا بدان كه ما نسبت به احوال تو آگاهيم و تو را شرح صدر مىدهيم و بر آنان پيروز مىگردانيم .
( 98 )
( فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ )
: ( پس به ستايش پروردگارت تسبيح گوى و از سجدهكنندگان باش ) ، خداى سبحان به نبى مكّرم خود سفارش مىكند كه خدا را ستايش نموده و او را از آنچه كفّار درباره خدا مىگويند تنزيه نمايد و به سجده و عبادت حق مشغول گردد ، يعنى از نمازگزاران باشد و اينكه از همهء اجزاى نماز سجده را ذكر كرده براى آنست كه سجده افضل اجزاى نماز است و به فرمايش پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم سجده نزديكترين حالت بنده نسبت به پروردگار مىباشد ، و از اين سفارش آشكار مىشود كه تسبيح و حمد خدا و سجده و عبادت ، در زايل كردن اثر اندوه و سبك كردن مصيبت ، اثر دارند و مقصود از تسبيح و تحميد قول زبانيست كه بگويند « سبحان اللّه و الحمد للّه » البته به نحو تذلّل و اظهار عبوديّتى كه شايستهء ساحت كبريائى حق تعالى باشد .
( 99 )
( وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ )
: ( و پروردگارت را عبادت كن تا برايت يقين فرا رسد ) ، اگر مطلوب ، امر به عبادت باشد جمله مزبور تفسير آيه قبلى است و امر به ادامهء عبادت خداوند مىباشد و اگر مقصود اخذ عبوديّت و روش بندگى باشد ( كه ظاهر سياق هم اين مطلب را تأييد مىكند ) در اين صورت امر به صفح و اعراض از مشركان بوده و لازمه آن صبر و سلوك در راه تسليم و اطاعت و قيام به لوازم عبوديّت خواهد بود و مراد از ( يقين ) در اين آيه هنگام حلول اجل و رسيدن زمان مرگ است كه در آن زمان غيب براى شخص مبدّل به شهود و عيان شده و انسان به عالم يقين وارد مىگردد .