امّا بعضى مفسّران « 1 » ، گفتهاند منظور از مقتسمين يهود و نصارى هستند كه قرآن را تفريق نموده و گفتند : ما به بعضى از آن ايمان داريم و نسبت به بعض آن كافريم ، ولى به جهت آنكه اين سوره در مكّه نازل شده و ماجراى فوق در مدينه اتفّاق افتاده اين سخن وجهى ندارد .
لذا اين آيات دربارهء قومى است كه در اوائل بعثت براى خاموش كردن نور قرآن و دعوت حقّه الهى قيام كرده بودند و خداوند عذاب خود را بر آنها نازل كرده و آنها را هلاك نموده و در قيامت نيز آنها را مؤاخذه خواهد كرد .
( 94 )
( فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ )
: ( پس آنچه را دستور دارى آشكار نما و از مشركان روى گردان ) ، در ادامهء گفتار سابق مىفرمايد : حقيقت رسالت خود را آشكار نما و دعوت خود را علنى كن و از مشركانى كه به قرآن افترا زده و آن را سحر مىخوانند كنارهگيرى و اعراض كن .
( 95 )
( إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ )
: ( همانا ما تو را از مسخرهكنندگان كفايت مىكنيم ) باز هم در ادامه خطاب با رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است و مىفرمايد ، چون از مشركان اعراض نمودى مطمئن باش كه ما شرّ آنها را از تو بر طرف مىنمائيم و ايشان را به عذاب خود هلاك مىسازيم .
( 96 )
( الَّذِينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ )
: ( همان كسانى كه با خداى يكتا ، خداى ديگرى اتخاذ مىكنند ، به زودى خواهند دانست ) ، يعنى استهزاء كنندگان همان مشركان هستند كه در كنار خداى لا شريك ، الههها و معبودهائى را به خدايى برگزيدهاند ، بس به زودى عاقبت شركشان را خواهند دانست و عذاب دنيوى و اخروى آنها را در بر خواهد گرفت .
هامش
( 1 ) - تفسير كشّاف ، جلد 2 صفحه 589 .