آنكه برق را به جهت بيم و اميد شما مىنماياند و ابرهاى گرانبار را پديد مىآورد ) ، يعنى خدا آنكسى است كه برق را در برابر چشمان شما هويدا نمود تا دو صفت خوف و رجاء ( بيم و اميد ) را در شما ظاهر سازد ، همچنانكه مسافران و دريانوردان از برق آسمان مىترسند و حاضران و اهل خشكى به آن اميد مىبندند كه شايد مقدمهء باران باشد و خدا كسى است كه ابرها را ايجاد مىكند كه بار سنگين باران را به دوش مىكشند .
( 13 )
( وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَ يُرْسِلُ الصَّواعِقَ فَيُصِيبُ بِها مَنْ يَشاءُ وَ هُمْ يُجادِلُونَ فِي اللَّهِ وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحالِ )
: ( و رعد به ستايش او و فرشتگان از بيم او تسبيح گويند ، صاعقهها مىفرستد و هر كه را خواهد دچار آن كند ، با اين همه آنها دربارهء خدا مجادله مىنمايد و او سختگير است ) ، ( صواعق ) جمع صاعقه و ( مجادله ) به معناى گفتگو و جدل و ( محال ) از مصدر ( مماحله ) به معناى اين است كه شخصى عليه ديگرى مكر و صحنهسازى كند تا آشكار گردد كداميك نيرومندترند ، يعنى جدال براى اظهار معايب و بديهاى طرف مقابل ، و معناى آيه ( با آنكه خدا داناتر است ) ، اين است كه رعد به تسبيح و تقديس حق اشتغال دارد ، ملائكه از ترس پروردگار و به جهت عظمتش او را تسبيح و تنزيه مىنمايند و خداوند است كه صاعقهها و برقهاى آسمانى را بر هر كس بخواهد فرو مىفرستد و هيچ امرى مانع حكم او نيست ، با اين همه بتپرستان دربارهء ربوبيّت خداى متعال مجادله مىكنند و حجّتهايى نظير تمسّك به شيوهء پدرانشان براى اثبات ربوبيّت اربابهاى غير خدا ، ارائه مىدهند ، امّا غافلند از اينكه خداوند شديد المحال است و بر اظهار معايب ايشان و رسوا ساختن آنان قادر مىباشد .
( 14 )
( لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ )
:
( دعوت حقّ از آن اوست ، و كسانى كه غير او را مىخوانند ابدا آنها را اجابت نمىكنند