نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ )
: ( و سرزمين پاكيزه روئيدنيش به اذن پروردگارش بيرون مىآيد و آن زمينى كه ناپاك است جز اندكى ناچيز بيرون نمىآورد ، اينچنين آيات را براى گروهى كه سپاسگزارند مىگردانيم ) ، ( نكد ) يعنى كم و اندك و اين آيه گذشته از معناى ظاهرى كه دارد و مىفرمايد : ( زمين پاك و ناپاك هر دو از آب باران سيراب مىشوند ، امّا آنكه پاك است گياهان مختلف از آن مىرويد ، ولى آنكه ناپاك است جز اندكى روئيدنى ندارد ) ، معناى عميقتر و وسيعترى دارد و مىرساند كه اعمال حسنه و آثار ارزنده از گوهر پاك سرچشمه مىگيرد و به عكس اعمال پليد و آثار بى ارزش از خبث طينت ناشى مىشوند و معناى آيه اين است كه مردم اگر چه در قبول فيض پروردگار مختلفند ، و ليكن اين اختلاف از ناحيهء خود آنهاست و گر نه رحمت الهى عام و مطلق است و خداوند اينچنين آيات خود را بصورتهاى گوناگون عرضه مىدارد ، براى گروهى كه شكرگزار باشند و كفّران ننمايند .
( 59 )
( لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ )
: ( به تحقيق ما نوح را به سوى قومش فرستاديم ، پس به آنان گفت : اى قوم من ، خدا را بپرستيد كه جز او خدايى براى شما نيست ، كه من از عذاب روزى بزرگ بر شما بيمناكم ) ، قوم نوح مشرك و منكر نبوّت بودند و آن جناب در دعوت ايشان فرمود : اى قوم من و آنها را به نفس خويش اضافه نمود تا بهتر دعوت و نصيحت او را بپذيرند و آنگاه ايشان را به عبادت خداى يگانه دعوت كرده و هر شريكى را از ساحت پروردگار نفى فرمود و آنگاه در مقام انذار و بيم دادن آنها فرمود : من از عذاب روز قيامت بر شما بيمناكم و به اين صورت در يك عبارت آنها را هم به توحيد و هم به معاد دلالت و دعوت نمود .
( 60 )
( قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ )
: ( بزرگان قومش گفتند : ما تو را در گمراهى آشكار مىبينيم ) ، ( ملاء ) يعنى اشراف و بزرگان قوم كه ديدهها را از هيبت و