( 98 )
( يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ )
: ( و او در روز قيامت پيشاپيش قومش خواهد بود و آنان را وارد آتش مىكند كه چه بد جايگاهى براى وارد شدن است ) ، يعنى همانطور كه قومش در دنيا او را پيروى كردند و او پيشواى ضلالت و گمراهى آنها بود در آخرت نيز پيشاپيش آنها ، ايشان را وارد آتش جهنم مىكند .
همچنانكه قرآن در جاى ديگر مىفرمايد
( وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ )
« 1 » ، ( آنها را پيشوايانى قرار داديم كه خلق را به سوى آتش فرا مىخوانند ) .
در اين آيه على رغم اينكه ورود آنها در آتش قيامت هنوز واقع نشده لكن از فعل ماضى استفاده شده تا دلالت بر حتمى و يقينى بودن ورود آنها بنمايد ، امّا بعضى مفسرّين با استناد به آيه
( أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذابِ )
« 2 » ، ( آل فرعون را در شديدترين عذابها وارد كنيد ) ، پنداشتهاند فرعونيان از لحظهء مرگ تا روز قيامت به عذاب آتش مبتلا هستند ، امّا صاحب الميزان معتقدند آتش به آنها عرضه مىشود و آنها جايگاه خود را در آتش مشاهده مىكنند ، امّا ورود در آتش مختص به قيامت است .
و ( ورد ) به معناى لبهء آب است كه تشنگان آنجا آمده و از آب مىنوشند ، و با تشبيه لطيفى مىفرمايد ، فرعون و پيروان او بعد از آنكه در دنيا گمراه شدند ، در قيامت به جاى رسيدن به سعادت و لذّت وصال حق به لبهء آتش وارد مىشوند و چه مدخل و مورود بديست ، چون گوارايى ( ورد ) به جهت فرو نشاندن عطش شخص تشنه است ، امّا چنين مدخل و مورودى تنها حرارت سوزان آتش را بدنبال دارد و لذا مدخل و مورود بسيار ناپسنديست كه امعاء و احشاء آنان را مىسوزاند .
( 99 )
( وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ لَعْنَةً وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ )
: ( لعنت خدا در اين
هامش
( 1 ) - سوره قصص ، آيه 41 .
( 2 ) - سوره مؤمن ، آيه 46 ، 45 .