تو را در بين خود ضعيف مىبينيم ، يعنى اگر شخص قوّى و قدرتمندى بودى ، ما مجبور بوديم تا نهايت كوششمان را براى فهميدن كلام خود به كار ببريم ، امّا حالا كه ضعيف هستى ، پس ما اعتنايى به تو و سخنانت نمىكنيم و در مرحله بعدى آنحضرت را تهديد كردند كه اگر ملاحظه اين عدّهء اندك عشيره و بستگانت نبود ، يقينا تو را سنگسار مىكرديم ، ولى به لحاظ رعايت خويشاوندانت متعرض تو نمىشويم و اگر بستگان آن جناب را با لفظ ( رهط ) يعنى عدهء اندك نام بردند به جهت آن بود كه اشاره كنند كه اگر روزى بخواهيم تو را به قتل برسانيم باكى از اين چند نفر نداريم و اگر تا كنون اين كار را نكردهايم به جهت احترام بستگانت بوده ، نه اينكه از آنها بترسيم و آنگاه براى تأكيد گفتند : تو در بين ما قوى نيستى و مقام والائى ندارى و آنقدر محترم نيستى كه رعايت احترامت ما را از كشتنت منصرف گرداند ، پس در نزد آنها پيوند عشيره و قبيله محترم بوده نه ارتباط عقيدتى و ايمانى .
( 92 )
( قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَكُمْ ظِهْرِيًّا إِنَّ رَبِّي بِما تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ )
: ( شعيب عليه السّلام فرمود : اى قوم من اگر عشيرهء من در نزد شما از خدا عزيزتر است و او را بكلّى فراموش كرده و پشت سر نهادهايد ، همانا پروردگار من به آنچه شما مىكنيد احاطه دارد ) ، در واقع سخن حضرت شعيب عليه السّلام اعتراضى به آنهاست كه چرا خداى متعال را عزيز نمىشمارند و جانب او را رعايت نمىكنند ، با اينكه خدا او را براى هدايت و دعوت آنان مبعوث كرده است و مىفرمايد : شما نبايد خدا را از ياد برده و فراموش كنيد ، چون پروردگار من به همه اعمال شما احاطه دارد و هم به حسب وجود و هم به حسب علم و قدرت ، سراسر عالم تحت سيطرهء اوست و لذا در اين آيه حضرت شعيب به طور ضمنى رأى قوم خود را جاهلانه و سفيهانه دانسته ، همانطور كه آنان در آيه قبلى طرز فكر و عقايد شعيب عليه السّلام را سست و غير قابل توجّه دانسته بودند .