( 93 )
( وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ مَنْ هُوَ كاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَكُمْ رَقِيبٌ )
: ( و اى قوم من شما هر قدرتى كه داريد به كار ببريد ، من نيز كار خودم را مىكنم ، به زودى خواهيد دانست كه عذابخوار كننده به سراغ چه كسى مىآيد و چه كسى دروغگوست ، منتظر باشيد من نيز با شما انتظار مىكشم ) ، آيه مورد بحث حاوى تهديدى جدّى از جانب حضرت شعيب عليه السّلام براى مردم مدين مىباشد و گفتار آنحضرت حاكى از نهايت اطمينان و اعتماد به نفس است ، چون مىفرمايد : هر نيرو و تمكّنى را كه داريد به كار ببريد ، من نيز به كار خود ادامه مىدهم ، امّا به زودى عذاب استيصال نازل خواهد شد و بين من و شما حكم خواهد كرد و در آنزمان آشكار مىشود كه چه كسى دروغگو بوده و عذاب ، چه كسى را در برمىگيرد ، من يا شما ؟ و منتظر آن عذاب باشيد من هم در كنار شما انتظار آن را مىكشم و از شما جدا نمىشوم .
( 94 )
( وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا شُعَيْباً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ )
: ( و زمانيكه امر ما آمد شعيب و افرادى را كه با او ايمان آورده بودند با رحمتى از جانب خود ، نجات داديم و افراد ستمكار را صيحهاى فرا گرفت و در سرزمينشان چون اجسادى بىجان به رو درافتادند ) ، يعنى زمانيكه كلمه عذاب و جدايى بين شعيب و قومش تحقّق يافت ، ما با رحمت خاصّ كه نسبت به مؤمنان داريم شعيب و اهل ايمان را از عذاب و هلاكت نجات داده و با نصرت خود آنها را يارى كرديم ، و آنگاه عذاب ما به صورت صيحهاى آسمانى افراد ستمگر را فراگرفت و آنان به رو در خاك افتادند .
( 95 )
( كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها أَلا بُعْداً لِمَدْيَنَ كَما بَعِدَتْ ثَمُودُ )
: ( همچنانكه گويا هرگز در آنجا ساكن نبودهاند ، بدانيد كه مدين از رحمت خدا دور است همچنانكه ثمود نيز از رحمت حق دور بود ) ، يعنى زمانيكه عذاب آنها را فرا گرفت به صورت اجسادى بى جان درآمدند ، همچنانكه گويا اصلا در آن سرزمين زندگى نمىكردند ، آنگاه فرمان ما