( 29 )
( وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ )
: ( و اى قوم من ، من در برابر رسالتم از شما مزدى نمىخواهم ، پاداش من فقط بر عهده خداوند است و من هرگز كسانى را كه ايمان آوردهاند از خود طرد نمىكنم ، چون آنان پروردگارشان را ملاقات مىكنند ولى من شما را گروهى نادان مىبينم ) ، در اين آيه حضرت نوح عليه السّلام جواب تهمت آن كفّار را مىدهد و مىفرمايد ، من از رسالتم هدف مال اندوزى و طمع جلب اموال مردم را ندارم ، و در رسالتم دروغگو نيستم ، بلكه هدف من فقط هدايت و سعادت شماست و پاداش من نيز فقط بر عهدهء خداى متعال است و همچنين هرگز بخاطر خوشامد شما ، مردمان مؤمنانى را كه شما كفّار آنها را اراذل خوانديد ، طرد نمىكنم و از خود نمىرانم چون آنان افراد محترم و معظمّى هستند كه به پروردگار ايمان دارند و با او در ارتباط مىباشند و به زودى به سوى او باز مىگردند و حساب اعمالشان با پروردگارشان مىباشد و غير خدا هيچ كس در خصوص آنان اختيارى ندارند ، ( همچنانكه در آيه 52 سورهء انعام همين مسأله طرد مؤمنان از ناحيهء كفّار مطرح شده و خداوند پاسخ آنها را مىدهد ) ، در واقع ، اين پاسخ گوياى آنست كه مؤمنانى كه آنقدر محترمند كه به ملاقات پروردگار يقين و ايمان دارند ، چطور ممكن است اراذل باشند و من به چه جرأتى مىتوانم آنها را از خود برانم ؟ امّا شما مردمانى نادان هستيد كه اعتقادى به معاد و حساب و جزا نداريد و مىپنداريد امتياز انسان به داشتن جاه و مال است و حال آنكه ملاك برترى در پيروى از حق و عمل نيك و آراستگى به تقوا و فضائل مىباشد .
( 30 )
( وَ يا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ طَرَدْتُهُمْ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ )
: ( اى قوم من اگر من فرضا آنها را از خود برانم چه كسى در برابر عذاب خدا مرا يارى مىكند ، آيا متذكّر نمىشويد ؟ ) ، حضرت نوح عليه السّلام مىفرمايد : اى قوم كافر من ، اگر من اين مؤمنان را به جرم اينكه از طبقات پايين اجتماع شما هستند ، از خود برانم چه كسى مرا از عذاب خدا نجات