آن هم كتاب موسى پيشوا و مايهء رحمت بود ، آنها به آن ايمان مىآورند ؟ و هر كس از گروههاى مختلف كه به آن كافر شود ، آتش وعدگاه اوست ، پس تو درباره قرآن در ترديد مباش ، بدرستى كه قرآن حقّى از ناحيهء پروردگار توست و ليكن بيشتر مردم ايمان نمىآورند ) ، آيه به نحو استفهام انكارى مىفرمايد : آيا كسى كه با محبّت و علم قطعى آمده مثل كسى است كه اين چنين نيست ؟ و حالا كه تو اى پيامبر صاحب اين اوصاف هستى ، لذا ذرهّاى ترديد نداشته باش و بدان كه حق با توست .
مراد از ( بينّه ) آن بصيرت الهى است كه خداى متعال به نفس رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم داده بود ، و در اينجا مراد از شهادت ، تحمّل شهادت نيست ، بلكه اداى شهادت است و مراد از شاهد افرادى هستند كه به حجيّت قرآن يقين داشته و به حقانيّت آن معترف هستند و اين ايمان آنها از روى بصيرت است و لذا ايشان باعث بر طرف شدن شك و ترديد از ساير انسانها مىگردند و چنين كسى ملحق به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است و از نفس اوست و بر حقانيّت وى شهادت مىدهد و بحسب انطباق مورد ، اين شاهد حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام است و در خصوص اين مطالب روايات فراوانى از طرق شيعه و اهل سنّت ذكر شده است « 1 » ، و آنگاه مىفرمايد ، طريقه هدايت قرآن راهى متروك و بدون سابقه نيست ، بلكه كتاب موسى عليه السّلام پيشواى معارف حقّه و شريعت الهى و باعث رحمت و هدايت مردم بوده و لذا افراد آگاه و دانا ، كه خداوند با بصيرت الهى آنها را هدايت فرموده به قرآن ايمان مىآورند و هر كس ، از هر گروه معاندى كه با بيّنات قرآن سر عناد و لجبازى داشته باشد ، آتش جهنم وعدگاه اوست ، پس اى پيامبر تو در خصوص قرآن
هامش
( 1 ) - من جمله در اصول كافى جلد اوّل صفحه 190 ، امالى شيخ صدوق ، بصائر الدرجات صفحه 152 ، امالى مفيد صفحه 86 ، كشف الغمّه جلد اول صفحه 315 ، تفسير عياشى جلد دوّم صفحه 142 ، مناقب ابن شهر آشوب جلد سوّم صفحه 85 ، مجمع البيان جلد سوّم جزء 12 صفحه 130 .