در اين آيه شريفه پيامبرانى هستند كه از بعد نوح تا زمان موسى عليه السّلام آمدند و ظاهرا منظور از ( بينّات ) آيات معجزه آسائى است كه امّتها از پيامبران خود درخواست نمودند و پيامبران آن معجزات را برايشان مىآوردند ، امّا به جهت آنكه ياغيگرى و عصيان در دلهاى آنها رسوخ يافته و طبيعت ثانوى آنان گشته بود نمىتوانستند به آنچه قبلا تكذيب كرده بوده ايمان بياورند و شايد هم مانند آيه 110 سورهء اعراف اشارهاى به عالم ذر داشته باشد « 1 » ، به هر جهت آنها ايمانآور نبودند و علتّش هم تكذيب سابقشان و رسوخ عناد و استكبار در دلهاى آنان بود و خداوند مىفرمايد ما اينچنين بر دلهاى افراد عصيانگر و تكذيب كننده مهر مىزنيم كه ديگر به هيچ جهت استعداد و ظرفيّت پذيرش حق را ندارند .
[ آيهء ( 93 - 75 ) وقايعى از سرگذشت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله و سلم و مسلمين با اشاره به ماجراى موسى عليه السّلام و قوم او ]
( 75 )
( ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى وَ هارُونَ إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ بِآياتِنا فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً مُجْرِمِينَ )
: ( آنگاه پس از ايشان موسى و هارون را با آيات خود بسوى فرعون و درباريانش مبعوث نموديم ، و آنها از دعوت ما استكبار ورزيدند ، چون گروهى گناهكار بودند ) ، يعنى بعد از آن پيامبران سابق ( از نوح تا موسى عليه السّلام ) موسى و هارون عليه السّلام را به سوى فرعونيان مبعوث نموديم ، مراد از ( ملاء فرعون ) گروهى از نژاد قبطى بودند كه با فرعون وابستگى داشتند ، و مراد از آياتى كه بوسيلهء موسى عليه السّلام و هارون به فرعونيان
هامش
( 1 ) - در روايات عديده من جمله در كافى از امام كاظم عليه السّلام روايت شده و مضمون خلاصهء روايت اين است كه خداوند در آفرينش خلق ، هر كس را كه دوست داشت از گل بهشت بيافريد و هر كس را كه دشمن مىداشت از گل دوزخ آفريد و آنگاه همه را در ظلال ( سايه ) ( چون همه موجودات چون سايه ربّند ) قرار داد و براى ربوبيّت خود از آنها اقرار گرفت و دعوت انبياء را به آنان عرضه نمود ، بعضى اقرار و برخى انكار نمودند و آنگاه ايشان را به ولايت ما دعوت نمود ، به خدا قسم تنها كسانى ولايت ما را پذيرفتند كه خداى تعالى دوستشان مىداشت و آنها كه تكذيب و انكار كردند ، همانها بودند كه خداوند آنها را دشمن مىداشت ، پس تكذيب از قبل بوده است . ( مترجم )