مىيابد ) ولى اين موارد در مورد خداوند محال است ، زيرا اولا ) : خدا منزّه از جزء داشتن است و وحدت حقيقى دارد ، ثانيا ) : در امر او تدريج نيست ، ثالثا ) : منزّه از داشتن مانند و نظير است تا بخواهد توليد مثل كند و رابعا ) : او همواره بىنياز مطلق است و هرگز محتاج و نيازمند نمىگردد كه به جهت روز نيازش يار و مددكارى پديد آورد ، بلكه او مالك آسمانها و زمين است و از همه آنها بىنياز مىباشد .
و شما در ادّعايتان ( كه مىگوييد خداوند فرزند گرفته ) ابدا برهان و دليلى نداريد و گفتار شما از جهلتان ناشى مىشود و نه تنها دليلى نداريد ، بلكه برهان بر عليه شما قائم است ، چون خدا غنى مطلق است و لذا نيازى به فرزند ندارد ، اين سنخ استدلال را در فنّ مناظره ( منع با سند ) مىنامند .
و در آخر به نحو توبيخ و ملامت خطاب به مشركان مىفرمايد ، چرا چيزى را كه علمى نسبت به آن نداريد به خدا نسبت مىدهيد ؟ چون سخنى كه از روى علم نباشد ، عقل آن را تقبيح مىكند ، خصوصا كه چنين امر سخيفى ، به پروردگار عزيز نسبت داده شود .
( 69 )
( قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ )
: ( بگو بدرستى كه كسانى كه سخن دروغ خود را به خدا نسبت دهند ، رستگار نمىشوند ) ، در اين آيه ، گويندگان اين نسبت ناروا را تهديد و انذار مىنمايد به اينكه اين عمل عاقبت شومى دارد و با تغيير سياق ، هم ساحت مقدّس خود را از جهل آنان منزّه داشته و هم به زبان رسول گراميش آنان را تهديد نموده ، چون تهديد و بيم دادن آنان وظيفهء رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است .
( 70 )
( مَتاعٌ فِي الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ )
: ( بهره اندك در دنياست و آنگاه بازگشتتان به سوى ماست ، سپس بواسطهء اينكه كفر مىورزيدند به آنان عذابى شديد را مىچشانيم ) ، در اين آيه خطاب به رسول خود بيان مىدارد كه كفّار در مقابل كفرشان چيزى جز متاع اندك دنيوى را بدست