[ آيهء ( 74 - 57 ) توضيح اينكه قرآن موعظه ، شفا ، رحمت و هدايت است و معناى ولايت و بيان مراتب ايمان و نفى فرزند از ساحت الهى ، گفتگوى نوح عليه السّلام با قومش ]
( 57 )
( يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ )
: ( اى مردم به تحقيق از ناحيه پروردگارتان ، موعظه و شفاى قلبى و هدايت براى عموم و رحمتى براى مؤمنين ، بيامد ) ، ( موعظه ) يعنى بازداشتن همراه با ترساندن يا به معناى تذكر دادن به انجام عمل خير ، با بيانى كه دل شنونده را براى پذيرش آن پند ، نرم نمايد .
و ( هدى ) يعنى راهنمايى به سوى مطلوب با نرمى و لطف و ( رحمت ) يعنى تأثّر قلبى كه از مشاهده ضرر يا نقص در ديگران به انسان دست مىدهد و آدمى را به جبران آن ضرر يا نقص وا مىدارد و در مورد خدا به معناى نتيجهء تأثّر است نه خود تأثّر ، خداى سبحان در اين آيه چهار صفت براى قرآن كريم برشمرده ، ( 1 - موعظه ، ( 2 - شفاى قلب ، ( 3 - هدايت ، ( 4 - رحمت ، در مرحله اوّل ) قرآن كريم در برخورد با مؤمنان آنها را در حالى فرا مىگيرد كه غفلت آنها را فرا گرفته و باطنشان با تاريكى شك و شبهه ظلمانى شده است ، لذا آنها را با پندهاى حسنه اندرز و تذكّر مىدهد و آنان را از عاقبت سوء ترسانده و به سوى خير و سعادت برمىانگيزاند و در مرحلهء دوّم ) به پاكسازى باطن آنان از هر صفت پست و زشت و آفات مىپردازد كه انسان را به سوى شقاوت مىكشانند و خير دنيا و آخرت را بر او حرام مىسازند ، يعنى قلبهاى آنها را از بيماريهاى باطنى شفا مىدهد ، و در مرحلهء سوّم ) آنان را به سوى معارف حقّه و اخلاق فاضله و اعمال شايسته هدايت مىكند و با لطف و مهربانى دست كودك عقل را گرفته و او را پلهپله از مدارج معنوى بالا مىبرد تا در آخر به سر منزل مقرّبين برساند ، يعنى قرآن هدايت مطلق است و در مرحله چهارم ) جامهء رحمت را بر آنان پوشانيده و عيوب و نواقص آنها را مىپوشاند و آنها را در دار كرامت منزل داده و همراه با بندگان مقرّب الهى در بالاترين درجات بهشت مسكن مىدهد .
پس قرآن معجزه بىبديل الهى است كه واعظ نفوس و شفا دهنده بيماريهاى درونى و راهنمايى دلسوز به سوى صراط مستقيم و افاضه كننده رحمتى بىدريغ براى اهل