نمىتوانيد خدا را از آوردن عذاب عاجز نموده يا از وقوع آن بر خودتان مانع شويد .
( 54 )
( وَ لَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ ما فِي الْأَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهِ وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ )
: ( و اگر تمام افرادى كه ستم كردهاند ، فرضا هر آنچه در زمين است ، از آن آنها باشد ، حاضرند همهء آن را فديه دهند و عذاب را نچشند ، و زمانيكه عذاب را ببينند پشيمانى خود را مخفى مىكنند و ميان آنها به عدل حكم مىشود و ستم نخواهند شد ) ، اين آيه به شدّت عذاب و اهميّت رهايى از آن اشاره مىكند و مىفرمايد : آنقدر آن عذاب عظيم است كه آنها حاضرند براى خلاصى از آن ، همهء آنچه را در روى زمين است فديه دهند ، امّا زمانيكه عذاب را ببينند از ترس ملامت و شماتت ، ندامت خود را پنهان مىكنند و قضاوت ميان آنها به عدالت خواهد بود و هرگز مورد ستم قرار نمىگيرند ، ظاهرا مراد از قضاء و عذاب در اين آيه عذاب دنيويست نه غير آن و آنها استحقاق اين عذاب را داشتهاند و خودشان به دست خويش چنين عاقبتى را براى خود رقم زده و در نزول آن تعجيل كردهاند .
( 55 )
( أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَلا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ )
: ( آگاه باشيد ، همانا آنچه در آسمانها و زمين است از آن خداست و بدرستى كه وعدهء خداوند حقّ است ، ولى بيشتر آنان نمىدانند ) ، اين آيه و آيه بعدى برهان بر حق بودن وقوع عذاب و وعدهء آنست ، مىفرمايد : آنچه در آسمان و زمين است مملوك خداى متعال است و خداوند مىتواند هرگونه تصرّفى در آنها بكند و لذا هيچ مقتضى ديگرى نمىتواند در ارادهء او تصرّف نموده و از فعل او جلوگيرى نمايد ، پس اسباب ظاهرى عالم مساعد با خواست و اراده اوست و لذا هر چه بخواهد ، مىتواند انجام دهد