آن اعمال زشت ، بنظرشان پسنديده و نيكو مىآيد و آنچنان جذب آن اعمال مىشوند كه به كلّى خدا را فراموش مىكنند و اگر هم خداوند با فرستادن پيامبران و رسولان خود آنها را متوّجه نموده و تذكّر دهد باز هم ايمان نمىآورند و خداوند هم به جرم اين ظلم و اسرافشان آنها را هلاك مىنمايد ، همچنانكه در اقوام پيشين اين سنّت الهى جارى شده است ، لذا در آيهء بعدى مىفرمايد :
( 13 )
( وَ لَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا كَذلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ )
: ( و به تحقيق اقوامى را كه قبل از شما بودند زمانى كه ظلم كردند و رسولان ما با نشانههاى آشكار نزدشان آمدند ، ولى آنها ايمان نياوردند ، هلاك كرديم و اينچنين افراد گناهكار را جزا مىدهيم ) ، در اين آيه براى تتميم بحث سابق و تشديد در انذار به نحو حضورى انسانها را مخاطب خويش قرار داده و مىفرمايد : سنّت الهى اين چنين است كه قبل از شما هم اقوام ظالمى را كه با وجود آمدن پيامبران و آوردن معجزات آشكار ، باز هم ايمان نياوردند ، هلاك مىنمايد و در آخر باز التفات فرموده و از خطاب با مردم متوجّه خطاب با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىگردد و مىفرمايد : ما مجرمان را اينطور مجازات مىكنيم و در واقع با اين كلام ، شخصى را مخاطب ساخته كه اهل درك و فهم است ، يعنى رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم هم اين خبر را درك مىكند و هم به صدق آن ايمان دارد ، امّا افراد مجرم و بىايمان ، اگر درك درستى داشتند ، هرگز كفر نمىورزيدند ، بلكه به خداى سبحان و رسول كريم صلّى اللّه عليه و إله و سلم ايمان مىآوردند ، چون سنّت الهى را در هلاك كردن ، افراد مجرم دريافته بودند .
( 14 )
( ثُمَّ جَعَلْناكُمْ خَلائِفَ فِي الْأَرْضِ مِنْ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ )
: ( و سپس به دنبال آنان شما را جانشينان آنها در زمين قرار داديم تا بنگريم كه چگونه عمل مىكنيد ) ، مىفرمايد : آفرينش شما بعد از آن اقوام تنها به جهت آن بود كه سنت الهى در امتحان و ابتلاء جارى گردد ، يعنى در مرحله تحقق خارجى ، علم فعلى خداوند به ظهور