صادق باشند ، يعنى از صادقين در گفتار و كردارشان پيروى كنند « 1 » .
( 120 )
( ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ )
: ( مردم مدينه و بيابان نشينهاى اطراف آن را حقّ آن نيست كه از رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم تخلّف نموده و جان خويش را بر جان او ترجيح دهند ، اين به جهت آنست كه در راه خدا هيچ تشنگى و رنج و گرسنگى به آنان نمىرسد و در هيچ جايى كه كافران را به خشم آورد ، قدم نمىگذارند و هيچ ضربهاى از دشمن به آنان اصابت نمىكند ، مگر آنكه براى آنان به عوض آن مطلب ، عمل صالحى نوشته مىشود و بدرستى كه خدا اجر نيكوكاران را تباه نمىكند ) ، مىفرمايد : مردم مدينه و اعراب بيابانى اطراف مدينه حق ندارند كه در امر جهاد يا غير آن از امر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم تخلّف نمايند و يا به خاطر اشتغال به خود از آن جناب صرف نظر نموده و در مواقع خطر در جنگ و سختيهاى سفر آن حضرت را ترك گويند ، و سرگرم لذائذ زندگى گردند و مىفرمايد در مقابل اين مطلب ، خداوند براى آنها در برابر هر مصيبتى كه در جهاد ببينند ، مثل گرسنگى ، تشنگى ، رنج و نيز در برابر هر سرزمينى كه بپيمايند و بدان صورت كفّار را به خشم بياورند و به آنها آسيب برسانند ، يك عمل حسنه و صالح در نامه اعمالشان مىنويسد ، به دليل آنكه اينان نيكوكار و محسنند و خداوند هم هرگز اجر نيكوكاران را تباه نمىكند و بطور كامل و بدون هيچ كاستى ، پاداش آنها را مىدهد ، بلكه از فضل خود ، بيشتر از استحقاقشان هم به آنان مىبخشد .
هامش
( 1 ) - مطابق روايات ائمه عليه السّلام منظور از صادقين در اين آيه ، ائمه اطهار ( خلفاى راستين پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم ) مىباشند . ( مترجم )