( 121 )
( وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ )
: ( و هيچ خرج كوچك يا بزرگى نمىكنند ، و هيچ درهّاى را طى نمىنمايند ، جز آنكه براى آنان نوشته شود تا خداوند بهتر از آنچه عمل مىكردهاند ، به آنها پاداش دهد ) ، مىفرمايد : هر هزينهاى كه در راه خدا خرج كنند ، كم يا زياد و هر وادى كه بپيمايند ، برايشان ثبت مىشود تا به بهترين وجه جزا داده شوند و لذا اجرشان محفوظ است و اگر فرمود : ( جزاى بهترين اعمالشان را بدهد ) براى آنست كه صاحبان عمل ، بيشتر رغبتشان متوّجه اعمال نيكوتر است ، يا به اين جهت كه پاداش بهترين اعمال مستلزم پاداش ساير اعمال نيز هست .
و يا شايد مراد از بهترين اعمال ( جهاد در راه خدا ) باشد چون جهاد از دشوارترين اعمال و مهمترين آنهاست كه دعوت دينى بواسطه آن قوام مىيابد و يا آنكه جزاى عمل در حقيقت همان ، خود عمل است كه بسوى پروردگار رفته و در واقع بهترين جزا همان بهترين اعمال است و لذا جزا دادن به بهترين اعمال همان جزا دادن به بهترين جزاست .
و معناى ديگر اينكه بگوئيم ، خداى بزرگ ، گناهان ايشان را كه مخلوط با اعمال نيك آنهاست مىآمرزد و جهات نقص اعمال آنها را مىپوشاند و عمل نيك آنان را به صورت نيكوتر مبدّل مىنمايد و آنگاه به آن عمل نيكوتر پاداش مىدهد .
( 122 )
( وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ )
: ( مؤمنان نتوانند دسته جمعى سفر كنند ، پس چرا از هر گروه ايشان دستهاى سفر نمىكنند تا در كار دين دانش عميق بياموزند و چون بسوى قومشان بازگشتند ، آنها را بيم دهند تا شايد ايشان بترسند ) ، در اين آيه مىفرمايد : همهء مؤمنان در شهرهاى ديگر نبايد دسته جمعى به جهاد بروند ، بلكه بايد گروهى از آنها به مدينه آمده و نزد پيامبر دانش دينى را فرا بگيرند و