( 35 )
( يا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي فَمَنِ اتَّقى وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ )
: ( اى فرزندان آدم پيامبرانى از جنس شما برايتان فرستاده مىشوند كه آيات مرا بر شما مىخوانند ، پس هر كس تقوى داشته و به صلاح گرايد ، بيمى بر ايشان نيست و هيچگاه اندوهگين نمىشوند ) ، ( امّا ) مخفف ( ان ما ) مىباشد كه ( ان ) شرطيه و ( ما ) زائده است و نون تأكيد ثقيله كه در
( يَأْتِيَنَّكُمْ )
آمده افاده مىكند كه شرط مربوط قطعى الوقوع است ، يعنى حتما و قطعا پيامبرانى از جنس بشر برايشان فرستاده مىشوند تا حجّت بر آنها تمام شود و در قيامت نگويند علّت زشتى اعمال ما اين بود كه پيامبرى نداشتيم تا حقايق را براى ما توضيح دهد و منظور از ( قصّ ) بيان و توضيح آيات است .
و اين آيه شامل چهارمين خطاب عمومى است كه از داستان آدم و بهشت استخراج شده و اين خطاب تشريع عام الهى را در خصوص پيروى از انبياء و وحى الهى بيان مىنمايد و عرضه مىدارد كه هدايت خدا از طريق وحى و رسالت است و هر كس از انبياء پيروى كند و اهل تقوى و عمل صالح باشد قطعا در نهايت كه همهء خلايق بسوى بارگاه ربوبى باز مىگردند ، خداوند او را بهتر از آنچه عمل كرده جزا مىدهد و هيچ خوف و اندوهى نخواهد داشت
( لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ )
« 1 » ، ( تا به بهتر از آنچه عمل كردهاند جزا داده شوند ) .
( 36 )
( وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
: ( و كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند و از آنها تكبّر ورزيدند ، آنان ياران آتشند و در آن جاودانه خواهند بود ) ، و اينجا حال گروه دوّم را بيان مىكند ، يعنى كسانى كه منكر آيات الهى بشوند و در مقابل آنها استكبار بورزند هر آينه در قيامت كه بسوى پروردگارشان بازمىگردند وارد جهنّم خواهند شد و در آتش آن همواره
هامش
( 1 ) - سوره توبه ، آيه 121 .