نمىدارد ) ، امر مىفرمايد كه هنگام حضور در مساجد زينت خود را همراه داشته باشيد و مراد از زينت ، گذشته از زينت ظاهرى ، آرايش باطنى و معنوى است كه مناسب با نماز و طواف و ساير عبادات مىباشد ، پس معناى آيه شامل زينت نيكو در ظاهر و باطن براى نماز اعياد و جماعات و نمازهاى يوميه و ساير وجوه عبادت مىشود .
و در جملهء بعدى دو امر اباحى و يك نهى تحريمى است ، يعنى خوردن و آشاميدن دو امر مباح است كه خداوند آن را جايز مىشمارد ، ليكن نهى مىكند از اينكه انسان در خوردن و آشاميدن تجاوز از حدّ نمايد و علّت اين نهى هم اين است كه خداوند افراد زياده رو و مسرف را دوست نمىدارد و اين امر و نهى همه متفرع از داستان آدم در بهشت بوده و خطاب آن عمومى است و اختصاص به يك دين يا صنف ندارد و شامل همهء ابناء بشر مىشود .
( 32 )
( قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ )
: ( اى پيامبر بگو چه كسى زينتى را كه خداوند براى بندگانش بيرون آورده و روزيهاى پاكيزه را حرام كرده است ؟ بگو آن در قيامت مخصوص كسانى است كه در دنيا ايمان آوردند ، اين چنين آيات را براى گروهى كه مىدانند بيان مىكنيم ) ، كلمه ( زين ) در مقابل معناى ( شين ) است و به معناى كارها و چيزهايى است كه عيب و نقص را از بين ببرد و استفهام در اين آيه استفهامى انكارى است ، اخراج زينت كنايه است از اظهار آن ، خداى سبحان به الهام و هدايت خود انسان را از راه فطرت ملهم كرده تا انواع و اقسام زينتهايى كه مورد پسند اجتماع او و باعث مجذوب شدن دلها به سوى اوست ايجاد نموده و به اين وسيله نفرت مردم را از خود دور سازد و انسان ضرورتا محتاج به زينت است ، چون انسان بطور انفرادى زندگى نمىكند ، بلكه در جامعه حيات دارد و زندگى اجتماعى هم قهرا محتاج به اراده و كراهت و حبّ و بغض ، رضايت و ناخشنودى و امثال آنست و خواه ناخواه انسان به چيزهايى برمىخورد كه آنها را