دوست دارد يا از آنها متنفر است ، لذا خداوند با الهام غيبى از ماوراى فطرتش به او تعليم داده تا به اصلاح مفاسد خود بپردازد و معايب خود را بر طرف ساخته و خود را زينت دهد و خداوند زينت را حلال و جايز شمرده است و ( طيّب ) به معناى هر چيزى است كه ملايم با طبع انسان باشد و در اينجا عبارتست از مطلق چيزهايى كه آدم در زندگى و بقاء خود از آنها استمداد مىجويد و انسان نبايد در آنها راه افراط يا تفريط را بپيمايد ، چون زياده روى در غذا باعث امراض گوارشى و نياز به دارو و در نتيجه فساد در بدن و فكر مىگردد ، لذا انگيزه فطرى قويترين سبب براى مباح بودن اين ارزاق است ، امّا افراط و تفريط باعث انهدام اركان جامعه و ظهور فساد در شئون زندگى مىگردد و همين دستورات ظاهرا ساده اساس سعادت و سلامت بشر مىباشد .
امّا در ادامه مىفرمايد : همين نعمتهايى كه امروز در دنيا مؤمن و كافر در آن شريكند در آخرت مختصّ به مؤمنين است و ديگران را از آنها بهرهاى نيست ، چون زندگى آخرت مثل زندگى دنيا نيست كه همه در بهرهمندى از نعمتهاى آن سهيم باشند ، بلكه هر كس در دنيا ايمان آورد ، در قيامت همه آن نعمتها از آن وى خواهد بود و آنگاه بر اهل علم منّت مىنهد و مىفرمايد : ما آيات خود را براى دانايان بيان نمودهايم .
( 33 )
( قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ )
:
( بگو بدرستى كه پروردگار من زشتيهاى آشكار و نهان و گناهكارى و ظلم بناحق و شرك به خدا كه بر آن هيچ دليلى نداريد و اينكه چيزى را كه نمىدانيد از روى جهالت به خدا نسبت دهيد ، همه را حرام كرده است ) ، ( فواحش ) گناهانى هستند كه حد اعلاى زشتى و شناعت را دارند ، مثل زنا و لواط ، و منظور از ( اثم ) گناهانى است كه باعث انحطاط ، ذلت و سقوط در زندگى مىگردند ، مثل مىخوارگى و قمار بازى و مراد از فاحشه آشكار همان زنا و لواط ظاهر و آشكار است و مراد از فاحشه باطن معشوقگيرى