رحمت خود داخل نمايد ، چون خدا آمرزنده و عيبپوش و نسبت به مؤمنان و مطيعان مهربان است .
( 100 )
( وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ )
: ( و پيشروان نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه از آنها به نيكى پيروى كردند ، خداوند از ايشان راضيست و ايشان نيز از خدا راضيند ، خداوند برايشان بهشتهايى آماده كرده كه در زير آنها ، نهرها روان است و تا ابد در آن جاودانند و اين همان رستگارى بزرگ است ) ، منظور از پيشروان ، سبقت گيرندگان بر ايمان و اولين افرادى هستند كه اساس دين را محكم نمودند كه شامل مهاجرينى بودند كه بر آزار و شكنجه كفّار و خروج از ديارشان و بر جاى نهادن اموالشان و هجرت به حبشه و مدينه صبر نمودند و نيز انصارى كه رسولخدا و مهاجرين را در مدينه مسكن داده و آنها را يارى نمودند .
و نيز طائفه ديگرى كه به نيكى پيرو سابقون و اوّلون بودند ، يعنى پيرو حقّى بودند كه سابقون نيز پيرو همان حقيقت بودند و شامل تمام مسلمانان بعد از ايشان كه پيرو راستين حق و عارى از كفر و نفاق باشند نيز مىشود .
و آنگاه مىفرمايد : خدا از آنها راضيست و آنها هم از خدا راضى هستند ، رضايت يعنى موافقت نفس با امرى از امور بدون آنكه تضاد و تدافعى در برابر آن داشته باشد ، پس رضايت عبد از پروردگار به اينست كه به هر چه خدايش برايش بخواهد و دوست بدارد و نيز بر هر امرى كه به ظاهر برايش مكروه و ناپسند است راضى باشد و اين رضايت تنها با راضى بودن به قضا و قدر الهى و آنچه از افعال تكوينيّه پروردگار ظاهر مىشود و نيز احكام تشريعى او ، متحقّق مىگردد .
ولى مدلول آيه اين نيست كه هر كس كلمه مهاجر و انصار يا تابع بر او صدق كند ، خدا از او راضيست و هرگز از او ناخشنود نمىشود ، چه عمل نيكو نمايد و چه مرتكب