بدى شود ، به جهت آنكه خداوند ذات خود را هرگز به وصفى توصيف نمىكند كه به موجب آن شائبه عروض تبديل و تغيير در او وجود داشته باشد ، پس رضايت خدا به معناى آنست كه او با بندهء محسنش مانند شخص راضى رفتار مىكند ، يعنى رحمت و نعمت خود را بر او نازل مىنمايد و اين امر چيزى است كه با مبدّل شدن ايمان آنها به نفاق و كفر يا فاسد بودن عملشان به ناخشنودى و نقمت مبدّل مىشود و در آخر اگر آنان بر ايمان و عمل صالح پايدار باشند خداوند برايشان بهشتهايى آماده نموده كه در زيرش نهرها جاريست و در آن جاودانه خواهند بود و اين همان رستگارى بزرگ است كه سرانجام ، افراد صالح و با ايمان به آن نايل خواهند شد .
( 101 )
( وَ مِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرابِ مُنافِقُونَ وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ لا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُمْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلى عَذابٍ عَظِيمٍ )
: ( و بعضى از باديه نشينان كه در اطراف شمايند و نيز بعضى از اهل مدينه ، منافقند و در نفاق فرو رفتهاند كه تو آنان را نمىشناسى ، ما آنها را مىشناسيم ، به زودى دوبار عذابشان خواهيم كرد و آنگاه بسوى عذابى بزرگ برده مىشوند ) ، در اين آيه خطاب به مؤمنان و پيامبر خود مىفرمايد : كه بعضى از اعراب بيابانى كه در اطراف مدينه هستند و نيز بعضى از اهل مدينه آنچنان در نفاق فرو رفتهاند كه به آن معتاد شدهاند و با سرپيچى از دستورات پيامبر و خروج از طاعت خو گرفتهاند و خطاب به رسول خود مىفرمايد : تو آنان را نمىشناسى ، ولى ما آنها را مىشناسيم و نسبت به نفاقشان آگاهى داريم و آنها را در دنيا با اسير و كشته شدن و نيز به عذاب قبر معذّب نموده و در آخرت نيز به عذابى عظيم مبتلا مىشوند .
( 102 )
( وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللَّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( و عدّه ديگرى كه به گناهانشان اعتراف كردند و عمل شايسته را با عمل بد ديگر آميختند ، اميد است كه خدا توبهء آنها را پذيرفته و