قرآن ) ايمان آوردهايد و مراد از
( يَوْمَ الْفُرْقانِ )
روز بدر است به شهادت اينكه در دنبالهاش فرمود ، روزى كه دو گروه از هم جدا گشتند و خداوند در آن روز با يارى كردن حق ، آن را از باطل متمايز نمود و جمله آخر در حكم تعليل است ، يعنى خداوند چون بر همه چيز قادر است ، لذا توانست در روز بدر حق را از باطل متمايز نموده و آن را غلبه ببخشد و آنچه در روز بدر بر پيامبر نازل شد ، آيات قرآن دربارهء انفال و غنائم جنگى بود و تشريع حكم خمس مانند ساير تشريعات قرآن ابدى و دائمى است و مصارف خمس هم منحصر در همين موارد مذكور در آيه است و هر گروه سهمى مستقل از خمس دارند .
( 42 )
( إِذْ أَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيا وَ هُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوى وَ الرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ لَوْ تَواعَدْتُمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعادِ وَ لكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ إِنَّ اللَّهَ لَسَمِيعٌ عَلِيمٌ )
: ( هنگامى كه شما در نقطه مرتفع نزديكتر و ايشان در بلندى دورترى قرار داشتند و قافله پايينتر از شما بودند و اگر برخورد به اين شكل را قبلا قرار مىگذاشتيد ، هر آينه در آن اختلاف مىكرديد ، و ليكن خدا چنين نمود تا امرى را كه شدنى بود بگذارند ، تا هلاك شود ، هر كس كه از روى بينش در مسير هلاكت افتاده و زنده گردد ، هر كس كه از روى بينش در مسير حيات قرار گرفته و همانا خداوند شنوا و داناست ) ، ( عدوه ) يعنى طرف بلند بيابان و ( ركب ) قافله مال التجارهء ابو سفيان بود .
مىفرمايد : برخورد شما دو گروه به اين صورت مشيّت خداى سبحان بوده ، نه آنكه از روى برنامهريزى و قصد و بر اساس مشورت و توافق طرفين باشد ، چون مشركين با آنكه داراى شوكت و تعداد فراوان بودند و در قسمت مرتفع بيابان در جايى كه آب در دسترسشان بود و زمين زير پايشان محكم بود و مؤمنان با آنكه تعدادشان كم بود و ضعف قوا داشتند و در قسمت پستتر بيابان در زمينى ريگزار و بىآب قرار داشتند و اردوگاه ابو سفيان هم در يك نقطهء پايينتر قرار داشت و مؤمنين نتوانستند بر آن قافله