مىفرمايد : اگر دست برنداشتند و اعراض نمودند ، در اين صورت بدانيد كه خداوند سرپرست شماست و شما را يارى مىكند ، پس با اطمينان كامل به نصرت خداوند ، با آن بجنگيد و خداوند بهترين سرپرستان و ياوران است و هر كس كه او را به سرپرستى برگزيند ، خداوند او را يارى و نصرت مىنمايد .
( 41 )
( وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ
« 1 »
وَ ما أَنْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
: ( و بدانيد آنچه را سود مىبريد ، از هر چيزى يك پنجم آن براى خدا و رسول و خويشاوند او و يتيمان و بيچارگان و در راه ماندگان است ، اگر به خدا و آنچه را كه بر بندهمان در روز جدايى ، روزى كه دو گروه از هم متمايز مىشوند ، نازل كردهايم ، ايمان آوردهايد ، و خداوند بر هر چيز تواناست ) ، ( غنيمت ) يعنى فايدهاى كه از تجارت يا كار يا جنگ حاصل مىشود و در مورد خاص بر غنيمت جنگى منطبق مىگردد و ( ذى القربى ) يعنى خويشاوندان و نزديكان رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و يا بطورى كه از روايات قطعى استفاده مىشود ، منظور افراد معينى از ايشان مىباشد و ( يتيم ) كسى است كه پدرش در حالى كه او خردسال بوده ، فوت شده باشد ، و در اين آيه حكم خمس بيان شده و مىفرمايد : واجب است كه يك پنجم درآمد انسان به اهل آن تعلّق بگيرد .
و مىفرمايد : خمس را بدهيد اگر به خدا و آنچه ما بر بندهمان نازل كردهايم ( يعنى
هامش
( 1 ) - بنابر عقيده اماميّه خمس مانند زكات واجبست و نصف آن سهم خدا و رسول و ذى القرباى رسول ، و نصف ديگر سهم يتامى و مساكين و ابن سبيل سادات است ، ( لكن از لسان معصوم رسيده كه فرمودند ، ابحنا لشيعتنا ، مباح است براى شيعيان ما ( يعنى به فقراء شيعه خمس داده شود احتياطا با سيّد دست گردان كنند ) .