( 44 )
( وَ إِذْ يُرِيكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ فِي أَعْيُنِكُمْ قَلِيلًا وَ يُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ )
: ( و هنگامى كه در زمان رويارويى با آنها ، ايشان را در نظر شما اندك نمود و شما را نيز در چشم ايشان اندك نماياند تا خداوند امرى را كه شدنى بود براند و همه امور به سوى خدا باز مىگردند ) ، خداى سبحان در ابتداى برخورد ، مؤمنان را در نظر كفّار حقير جلوه داد تا آنها مغرور شده و ايشان را غير قابل اعتنا بپندارند و همين امر باعث شجاع شدن و پياده شدن و جنگيدن آنها گردد ، لكن چون دست به كار جنگ شدند ، خداوند مؤمنان را در نظر آنها دو برابر جلوه داد و همين امر باعث شد كه عزمشان سست شده و شكست بخورند و اين معنا از آيه 13 سورهء آل عمران استفاده مىشود .
از طرف ديگر خداوند كفّار را در نظر مؤمنان اندك جلوه داد تا ايشان كفّار را حقير بشمارند و قوّت قلب يافته و با شجاعت بر جنگ و كارزار مشغول شوند و خداوند همه اين امور را براى آن انجام داد تا امر غلبه مؤمنان بر مشركان حتمى شود و خداوند خالق همهء اسباب و مدبّر امور همهء عالم است ، لذا بازگشت همه امور بسوى خداى سبحان است .
( 45 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ )
:
( اى كسانى كه ايمان آوردهايد هنگامى كه با گروهى برخورد مىكنيد ، استوار باشيد و خدا را بسيار ياد كنيد تا شايد رستگار شويد ) ، ( ثبات ) ضد زوال است و در اين آيه به معناى استوارى و ثبات قدم در برابر دشمن مىباشد .
مىفرمايد : اى مؤمنان وقتى با گروهى از دشمن روبرو شديد ، ايستادگى كنيد و فرار نكنيد و خدا را در دل و زبانتان ياد نماييد ، و مطابق حالات درونيتان همواره به ياد خدا باشيد ، چون او معبود و پروردگار شماست كه زندگى و مرگتان به دست اوست و اين امر باعث تجديد روح تقوى و راندن حبّ دنيا و وسوسههاى شيطانى مىشود و با ياد خدا متوجّه مىگرديد كه نهايت كار شما در جنگ يكى از اين دو نيكوئيست يا بر دشمنان